مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

شما خودتان در این سنوات اخیره دیدید كه به بزرگان و به اولیای الهی چه اتّهاماتی بسته می‌شد: اینها مجالس عزا ندارند!، اینها در روز عاشورا به شادی و به سرور می‌پردازند!، در روز عاشورا می‌خندند!، به همه می‌خندند!، روز عاشورا را مجلس جشن می‌گیرند! و یكی از اعیاد به حساب می‌آورند! نعوذ باللَه!؛ یعنی واقعا خیلی بی‌شرمانه و خیلی با بی‌حیایی این‌گونه مسائل مطرح می‌شود.

خب تو كه داری این مسائل را مطرح می‌كنی، تو در زمان مرحوم والد نیامدی و در مجالس ایشان شركت نكردی؟! خب تو كه خودت شركت كرده بودی! تو كه خودت گریه‌های ایشان را در آن ایام به چشم خودت می‌دیدی، تو كه خودت بلند شدن ایشان را در هنگامی كه همه بلند می‌شدند برای سینه زدن، خودت با چشم خودت تماشا كردی! یا حدّاقل دوستانت كه برایت نقل كردند. توجّه می‌كنید؟ صحبت در این است كه برای رسیدن به یك هدف، از هیچ راه و از هیچ ممشای باطل و كذبی ما ابا نداریم! ابا نداریم ... همین‌قدر كه به آن هدف برسیم، به آن مقصد برسیم، راه هرچه می‌خواهد باشد! هیچ اشكالی ندارد! بله؟!

خب شما كه دارید از اهل‌بیت دفاع می‌كنید، هیچ می‌دانید همین عملی كه دارید انجام می‌دهید عمل یزید است كه آمد امام حسین علیه‌السلام را كشت؟ همین كاری كه الآن دارید می‌كنید، همین دروغی كه می‌گویید، همین تهمتی كه الآن داری می‌زنی ... خب این همان كار ابن زیاد است دیگر خب چه فرقی كرد؟! این یكی است دیگر! ما از چه كسی داریم دَم می‌زنیم؟ از چه كسی داریم دَم می‌زنیم؟ سنگ كه را داریم به سینه می‌زنیم؟ از چه مكتب دیگری داریم دفاع می‌كنیم؟ از مكتبی كه مبلّغینش جناب‌عالی و امثال جناب‌عالی است؟ از این است؟ از این است كه مبلّغین این مكتب افراد تهمت‌زن هستند؟ از این‌كه مبلغین ... از این مكتب داریم دفاع می‌كنیم؟! خب وای به حال ما!