اهمیت غنیمت شمردن عمر در به فعلیت رساندن قابلیت ها و استعدادات وجودی
فقره : فَقَالَ: أَمَّا اللَوَاتِي فِي الرِّيَاضَةِ: فَإيَّاكَ أَنْ تَأْكُلَ مَا لاَ تَشْتَهِيهِ، فَإنَّهُ يُورِثُ الْحَمَاقَةَ وَ الْبَلَهَ؛ وَ لاَ تَأْكُلْ إلاَّ عِنْدَ الْجُوعِ؛ وَ إذَا أَكَلْتَ فَكُلْ حَلاَلاً وَ سَمِّ اللَهَ وَ اذْكُرْ حَدِيثَ الرَّسُولِ صَلَّي اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ: مَا مَلاَ ءَادَمِيٌّ وِعَآءًا شَرًّا مِنْ بَطْنِهِ؛ فَإنْ كَانَ وَ لاَبُدَّ فَثُلْثٌ لِطَعَامِهِ وَ ثُلْثٌ لِشَرَابِهِ وَ ثُلْثٌ لِنَفَسِهِ
مرتب سازی:
اهمیت غنیمت شمردن عمر در به فعلیت رساندن قابلیت ها و استعدادات وجودی
2أعوذ باللَه من الشّيطان الرّجيم
بسم اللَه الرّحمن الرّحيم
الحمد لِلّه ربّ العالمين
وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد
وعلى آله الطّيبين الطّاهرين، و اللّعنة على أعدائهم أجمعين
صحبت و مجالس، درباره كیفیت تغذیه طبق دستوری كه امام صادق علیه السلام داده بودند، تا حدودی پیش رفت و به مناسبت ایام محرّم، وقفهای كوتاه در استمرار آن پیدا شد. صحبت در این بود كه طبق فرمایش امام علیه السلام، انسان باید برای تغذیه برنامه داشته باشد. و هر چیزی را نمیتواند تناول كند و طبق آنچه كه به صلاح اوست در راستای رسیدن به اهداف، باید برنامه تغذیه خود را تنظیم كند.
البته همانطوری كه عرض شد ما این مسئله تغذیه را در یك دامنه وسیعتر، كه همان كیفیت گذرانِ شبانهروز است، مطرح میكنیم؛ یعنی نحوه برخورد و ارتباط انسان با محیط خود و مسائل شخصی خود كه بخشی از آن تغذیه و بخشی از آن استراحت و بخشی ارتباط با افراد است كه طبعاً آنها را در همین مسئله قرار میدهیم. صحبت راجع به ارتباط با افراد جداست و در آخر این حدیث شریف امام علیه السلام به عنوان میفرمایند من كارهای شخصی دارم، مسائل شخصی برای خودم دارم، اورادی دارم، اذكاری دارم، و باید به آنها بپردازم و مرا از كارم باز مدار، مرا از مسائل شخصی خودم باز مدار؛ در آنجا راجع به كیفیت ارتباط انسان با اشخاص كه در چه حدّی مطلوب است و از چه حدّی به بعد نامناسب و نامطلوب، تا چه مقدار انسان باید با افراد معاشرت داشته باشد و با چه افرادی معاشرت داشته باشد و كیفیت معاشرت و ارتباط چه قدر باشد و چه قدر برای خود وقت بگذارد و برای مسائل شخصی خود وقت بگذارد، ان شاء اللَه در آن وضع و در آن موقعیت خواهد آمد.
بزرگان برای خودشان وقت قرار میدادند. اینطور نبود كه فرض كنید ما الآن صبح میرویم سر كار و اشتغال خودمان و ظهر ناهار میخوریم، دوی بعد از ظهر میآییم منزل و بعد هم یك استراحت مختصر، میرویم دوباره سر كار و برنامه، و تا شب همینطور ساعت هشت و نه میآییم در منزل خسته و كوفته و بعد هم شام و بعد هم خب حالا یك صحبتی، اختلاطی، چیزی و بعد هم خواب.