خطرات نگرش ظاهری به تکالیف و احکام اسلامی
فقره : فَقَالَ: أَمَّا اللَوَاتِي فِي الرِّيَاضَةِ: فَإيَّاكَ أَنْ تَأْكُلَ مَا لاَ تَشْتَهِيهِ، فَإنَّهُ يُورِثُ الْحَمَاقَةَ وَ الْبَلَهَ؛ وَ لاَ تَأْكُلْ إلاَّ عِنْدَ الْجُوعِ؛ وَ إذَا أَكَلْتَ فَكُلْ حَلاَلاً وَ سَمِّ اللَهَ وَ اذْكُرْ حَدِيثَ الرَّسُولِ صَلَّي اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ: مَا مَلاَ ءَادَمِيٌّ وِعَآءًا شَرًّا مِنْ بَطْنِهِ؛ فَإنْ كَانَ وَ لاَبُدَّ فَثُلْثٌ لِطَعَامِهِ وَ ثُلْثٌ لِشَرَابِهِ وَ ثُلْثٌ لِنَفَسِهِ
مرتب سازی:
خطرات نگرش ظاهری به تکالیف و احکام اسلامی
11و اما صحبت در تغذیه بود یكی از مسائل، مسئله تغذیه است كه چند جلسهی ما را به خود اختصاص داده است. قضیه تغذیه یكی از شرایطی است كه سالك باید این را رعایت كند اگر میخواهد ذكر بگوید و اگر میخواهد شب به نماز برخیزد و اگر میخواهد این نماز و این بیداری در نفس او تاثیر بگذارد دیگر نمیتواند غذای سنگین بخورد. غذای سنگین در شب جلوی حال توجه بعد را میگیرد، این دو با هم نمیخورد، با هم تنافی دارد، البته همانطور كه قبلا عرض كردم در بعضی از نوشتجات خود مرحوم آقا هم هست. در همین كتبی كه چاپ شده از ایشان یك قضیهای ظاهراً نقل كردهاند از مرحوم آقای خویی رضوان اللَه علیه چون مرحوم آقای خویی مدتی شاگرد مرحوم قاضی بودند و مثل اینكه بنده قبلا ذكر كردهام كیفیت وصال ایشان به مرحوم آقای قاضی را و نمیدانم در كدام یك از نوشتههاست. ایشان شاگرد مرحوم قاضی بودند و از ایشان به اصطلاح دستور میگرفتند.
مرحوم قاضی در دستوراتشان به ایشان میفرمودند كه غذا را به خاطر اشتهای نفس و به خاطر لذت نفس نخور. غذا باید به خاطر صدع جوع باشد و به خاطر مفید بودن و سلامتیاش باشد آن كسانی كه غذا را به خاطر لذت میخورند، نفس آنها در همان مرحله احساس متوقف میشود، این هست. این مطلب قابل قبول است خب ما این مسئله را قبول داریم وشواهد هم بر این مسئله گویاست. آنهایی كه فقط به دنبال مزه غذا هستند، فقط به دنبال لذت غذا هستند، یعنی خواست آنها غیر از مفید بودن برای بدن فقط مسائل نفسانی باشد اینگونه افراد كاملا مشهود هستند، در تفكراتشان در تصرفاتشان، در نحوه ارتباطشان در آن نمودی كه دارند مشخص است كه در همین حال و هوا دور میزند آن كارها و برنامههای اینها و انسان در این صورت به اصطلاح رشدی هم ندارد.