خطرات نگرش ظاهری به تکالیف و احکام اسلامی

 می‌خواهد شب به نماز برخیزد و اگر می‌خواهد این نماز و این بیداری در نفس او تاثیر بگذارد دیگر نمی‌تواند غذای سنگین بخورد. غذای سنگین در شب جلوی حال توجه بعد را می‌گیرد، این دو با هم نمی‌خورد، با هم تنافی دارد، البته همانطور كه قبلا عرض كردم در بعضی از نوشتجات خود مرحوم آقا هم هست. در همین كتبی كه چاپ شده از ایشان یك قضیه‌ای ظاهراً نقل كرده‌اند از مرحوم آقای خویی رضوان اللَه علیه چون مرحوم آقای خویی مدتی شاگرد مرحوم قاضی بودند و مثل اینكه بنده قبلا ذكر كرده‌ام كیفیت وصال ایشان به مرحوم آقای قاضی را و نمی‌دانم در كدام یك از نوشته‌هاست. ایشان شاگرد مرحوم قاضی بودند و از ایشان به اصطلاح دستور می‌گرفتند.

 مرحوم قاضی در دستورات‌شان به ایشان می‌فرمودند كه غذا را به خاطر اشتهای نفس و به خاطر لذت نفس نخور. غذا باید به خاطر صدع جوع باشد و به خاطر مفید بودن و سلامتی‌اش باشد آن كسانی كه غذا را به خاطر لذت می‌خورند، نفس آنها در همان مرحله احساس متوقف می‌شود، این هست. این مطلب قابل قبول است خب ما این مسئله را قبول داریم وشواهد هم بر این مسئله گویاست. آنهایی كه فقط به دنبال مزه غذا هستند، فقط به دنبال لذت غذا هستند، یعنی خواست آنها غیر از مفید بودن برای بدن فقط مسائل نفسانی باشد اینگونه افراد كاملا مشهود هستند، در تفكرات‌شان در تصرفات‌شان، در نحوه ارتباطشان در آن نمودی كه دارند مشخص است كه در همین حال و هوا دور می‌زند آن كارها و برنامه‌های اینها و انسان در این صورت به اصطلاح رشدی هم ندارد.

 و این درست مثل بقیه مسائل می‌ماند. مانند فرض بكنید كه مسئله ازدواج. در مسئله نكاح هم قضیه همین است حالا بعضی‌ها شنیده‌اند كه شارع تعدد زوجات را تجویز كرده است، اما این تعدد باید بر چه اساسی باشد؟ و روی چه حسابی باشد؟ و آیا انسان باید صرفاً و فقط به دنبال یك لذت نفسانی باشد؟ آن هم همین است، انسان باید در آنجا متوجه باشد كه اگر بخواهد در این مسئله صرفاً هوای نفس را در نظر بگیرد و به دنبال لذت نفسانی بخواهد باشد و ذهن و فكر و ذكر را در این مسئله بگذارد بی‌شك و شبهه قدم از قدم بر نمی‌دارد. خیلی صریح عرض كنم، چون مسائلی بوده مطالبی، نامه‌هایی برای بنده آمده است كه از این قضایا سوال شده، از طرف افراد مختلف و جریانات مختلف.