امکان وصول به أعلی درجۀ کمال برای جمیع افراد بشر

یك وقت خدمت یكی بود عرض كردم، ایشان می‌گفت:" بله دیگر امامت است، بله اگر به ما امامت هم بدهند بالاخره ..."

ما تحمل یك لحظه آن را داریم؟ تحمل یك مرتبه از مراتب آن را داریم؟ هان؟! شما اگر یك فرزند داشته باشید، یك مشكل برای فرزندتان پیدا بشود شب خوابتان می‌برد؟ فرضاً یك بیماری پیدا كرده و او را برده‌اید بیمارستان و هر آن ممكن است یك خبری بدهند شما شب خواب‌تان می‌برد؟ یك گرفتاری پیدا بشود او را به زندان ببرند، مثلا پولش فلان بشود یا مثلا كاری انجام داده، خلافی كرده و او را به زندان برده‌اند، چی می‌شود؟ همین‌طور راحت می‌گیرید بخوابید؟ ابداً، تعلق دارید، بستگی دارید، مثل اینكه خودتان برایتان یك همچنین مشكلی پیدا شده، تفاوت نمی‌كند. درست شد؟ حالا اگر دو تا فرزند داشته باشید می‌شود، این می‌شود دو برابر، اگر یك مشكلی برای هر دو پیدا بشود آرامش دارید؟ كسی با شما حرف بزند حوصله جواب‌دادنش را ندارید، كسی سلام می‌كند جواب نمی‌دهید و اخم می‌كنید.

آقا چی شده؟ كشتی‌هایت مگر غرق شده؟

بابا اگر بدانی چه به سرمان آمده، آن یكی توی گرفتاری افتاده، آن یكی فلان مرض را پیدا كرده، آن یكی می‌گویند یك بیماری صعب‌العلاجی برایش پیدا شده، اصلا فكر آشفته است، ذهن آشفته است ...

چیه؟ خب دو تا بچه است، بیش از این كه نیست، درست شد؟

امام به اندازه فقط یك كره زمین بگویم، امام به اندازه كل افرادی كه توی كل كره زمین هستند، بقیه‌اش بماند، بقیه مسائل و عوالم و جن و انس و ملائكه و سایر كرات و ... بماند، فقط به اندازه انسانهای روی كره زمین همان‌جوری كه پدر نسبت به فرزند تعلق دارد نسبت به تك تك انسانها تعلق دارد. آن‌وقت ببین دیگر چه به سرش می‌آید؟ كی می‌تواند یك همچنین تصوری بكند؟ بخواهد فكرش را بكند؟ حالا تحملش بماند. اصلا می‌شود یك همچنین چیزی یا نمی‌شود؟