خصوصیات و اعمال ماه شعبان المعظّم

الهی و الحقنی ...؛ خیلی عبارت عجیبی است. این عبارت دلالت می‌کند بر این‌که حضرت فقط و فقط از خدای متعال طلب فنای ذاتی را می‌کند، که حتی ذات مرا هم باقی نگذار. صفات را که از بین می‌بری، اسماء را که از بین می‌بری، خصوصیات آن هویت که مرا تشکیل می‌دهد، آن منیت مرا، آن مرا، آن را هم که از بین می‌بری، خود مرا هم از بین ببر.

والحقنى بنور عزّک الأبهج فأکون لک عارفا! حالا چه می‌شود؟ که عارف به آن حقیقت ذات خودش قرار بدهد. پس من اگر در این نور عز ابهج تو وارد نشوم عارف نیستم. به بخشی از آثار تو عارفم. به بخشی از مظاهر تو عارفم. به بخشی از خصوصیات ذات تو عارفم.

وعن سواک منحرفا؛ و از سوای تو من برکنار باشم. از هرچیزی که سوای توست، من بر کنار باشم.

ومنک خائفاً مراقبا؛ و همه‌اش در حال خشیت از تو و مراقب با حضور تو، حضور در مقام عزّ تو باشم. این را می‌گویند مراقبت در آن مرتبه. مراقبت در آن نقطه.

يا ذالجلال و الإکرام؛ این دعای قنوتی بود که از مناجات شعبانیه است و بزرگان این دعا را می‌خوانند، خیلی خوب است رفقا حفظ کنند و خیلی از دعاهای قنوتشان را با این انجام بدهند.

ماه شعبان، یکی از خصوصیاتی که داشته، روز نیمه شعبان است که روز ولادت حضرت صاحب الأمر عجّل اللَه تعالی فرجه الشریف است و معلوم است که این روز و آن شب چه شبی است و چه خصوصیاتی دارد. آن شبی است که مقام ولایت، ولایت حقّه و حی در عالم وجود ظهور ناسوتی پیدا کرده و به واسطه این، آن تجلّی اعظم پروردگار تحقق خارجی پیدا کرده.

لذا بسیار شب مهمی است، و مرحوم آقا رضوان اللَه علیه همیشه تأکید داشتند که رفقا یک همچنین شبی را احیاء داشته باشند. و خودشان هم همیشه شب‌های نیمه شعبان را احیاء داشتند و دعای کمیل هم می‌خواندند و رفقا هم خوب است که این جهت را داشته باشند. حالا یا دسته‌جمعی یا غیر دسته‌جمعی یا در منزل، این دیگر بسته به حال و خصوصیت خود افراد هست، به هر کیفیتی که هر کسی می‌تواند. و خوب است که انسان در ماه شعبان و به خصوص آن روزهای آخر را روزه بگیرد و متصل به ماه رمضان کند.