اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

 خدا! گفتم خب حالا ثانیاًش را بفرمایید!

 گفت: خب ثانیا، شما اینجا اینطوری گفتید.

 گفتم بله، این را گفته‌ام، این هم دلیلش.

 دیدم دوباره ماند بنده خدا ماند، گفتم اگر قرار است بقیه موارد این‌طور باشد، به خودتان زحمت ندهید! اگر به همین راحتی است چرا این همه شما رنج سفر تحمل فرمودید، و از كجا به كجا آمدید، من خیال كردم بالاخره یك حسابی، كتابی هست. با دو كلمه ما شما ماندی، این كه نشد!

 خلاصه سومی، ولی خب بالاخره در چهارمی، البته به بقیه موارد نرسید دیدیم كه یك خرده‌ای، یك خرده‌ای جای كلنجار هست و دو سه دقیقه‌ای با هم صحبت كردیم و بحث كردیم، دیدم نمی‌خواهد قبول كند، در آخر گفت نمی‌گویم كه این كاری كه من كردم باطل است، ولی حرف شما أصحّ است. بطلان كارش را نپذیرفت. گفتم باشد، شما همان اصح را قبول كن. مگر نمی‌گویی اصح است؟ خیلی خب، چه اشكالی دارد؟ مطلب شما صحیح ولی این اصح را بپذیر.

 خب صحبت تمام شد و خداحافظی كردیم. بعد از یك مدتی یك نامه‌ای برای من آمد، دیدم عجب، عجب، تمام آن جلسات، تمام آن صحبت‌هایی كه شده، تمام آن‌ها اثر عكس پیدا كرده. ببینید، اینجا باید خدا دست آدم را بگیرد. اثر عكس. بابا آنچه كه من گفته بودم كه ثابت شد، پس این نامه چیست؟! اگر حرف شما ثابت می‌شد، و اتهام من باطل می‌شد خب یك چیزی، ولی وقتی ثابت شد به شما كه این مطالبی كه من می‌گویم درست بوده، پس این نامه را شما برای چه نوشتید؟!

 این همان است كه من می‌گویم انسان وقتی اشتباه می‌كند باید اعتراف بكند تا جلو برود، چون جلو نرود همینطور می‌ماند، می‌ماند كه می‌ماند كه می‌ماند كه می‌ماند ... می‌ماند! همان‌جا دیگر می‌ماند. آن‌وقت همانجا می‌ماند و هِی می‌آید رویش، اینطور نیست كه همینطور بماند، هی می‌آید رویش، هی می‌آید. و این را هم رفقا بدانیم، بدون رودربایستی می‌گویم: برای همه‌مان پیش می‌آید، در پرونده همه‌مان هست. امروز پیش نیاید، فردا می‌آید، فردا نیآید، پس‌فردا می‌آید. باید خودمان را آماده كنیم، آماده اعتراف به اشتباه، آماده اعتراف به خطا. این آمادگی مهم است، حالا چه خطا بكنیم چه نكنیم. این آمادگی كه اگر فردا یك اشتباهی كردم، قشنگ بیایم جلوی همه بگویم این را اشتباه كردم. با سربلندی، سرم را پایین نكنم، نه قشنگ سرمان را بالا بكنیم و بگوییم آقا ما در این قضیه اشتباه كردیم، خوب هم كردیم اشتباه كردیم! خوب كردیم اشتباه كردیم، و الآن هم داریم می‌گوییم كه صحیحش این است! چرا خوب كردیم؟ چون ما كه امام نیستیم. او امام است كه اگر اشتباه بكند باید سرش را بگیرد پایین، چون امام اشتباه نمی‌كند.