اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

دیدم عجب، ما آیه قرآن را اشتباه نوشته‌ایم.

حالا آیه قرآن را از حفظ نوشته بودند و نرفته بودند از روی قرآن نگاه كنند، یعنی اشتباه به نحوی بوده كه حتی بعد هم ملتفت نشده‌اند كه این اشتباه است، و فكر كرده بودند این یكی اشتباه است. معلوم است هنوز در ذهنشان این آیه به همان كیفیت اشتباه حك شده بوده، شاید هم خیلی جاها خوانده بودند، در صحبت‌هایشان، در منبرهایشان. و حالا این مداح آمده و این اشتباه را گفته كه آقا این آیه را كه در اینجا نوشته‌اید، این اشتباه است.

ایشان بعد رفتند یك نامه‌ای نوشتند برای مداح و خیلی تشكر كردند از او، و بعد رفتند در مسجد در بالای منبر اعلان كردند كه یك همچنین قضیه‌ای بوده، ای مردم این آیه را درستش كنید، خلاصه اشتباه ما را گرفتند و تصحیح كردند.

ببینید! چقدر مسئله ...!

حالا ایشان بیایند ناراحت بشوند و فرو بروند درهم و آی چرا اینطور شد و ... نه! خیلی ابتهاج عجیبی پیدا كردند و تشویق برای او فرستادند. بله حتی یك تشویقی هم، فرستادند كه بارك‌اللَه تو ما را از این اشتباه درآوردی و ...

همین كار از بیست سال نماز شب، آدم را جلوتر می‌برد! یعنی شما بیست سال نماز شب بخوانید، بیست سال عمل خیر انجام بدهید، به اندازه یك گذشت، به اندازه یك تصحیح، به اندازه یك تحوّل، به اندازه یك تغییری كه داری در نفست به واسطه این عمل ایجاد می‌كنی تأثیر ندارد! این تأثیر دارد، این قضیه. و انسان به یك مرتبه‌ای بعد می‌رسد كه دیگر در آن مرتبه اشتباه بكند و نكند برایش یكی است، در هر دو صورت‌می‌خندد! تفاوتی نمی‌كند. شاید هم بیشتر از این یكی خوشش بیاید! شاید هم یك چیزی‌اش بشود كه مثلا حالا فرض بكنید اگر یك مدتی از این مسائل پیش نیاید، بگوید خدایا چه شده؟ از این قضایا نیامده، پیش نیاوردی ...