نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

 همین‌طوری شروع می‌كند بالا و پایین را به هم می‌دوزد. بدبخت! خب یك قدم بیا عقب، این‌قدر خودت و بقیه را بدبخت نكن. یك غلط كردم بگو، هم خودت را راحت كن و هم بقیه را! این غلط كردم را نمی‌گوییم، آسمان را می‌چسبانیم به زمین، زمین را می‌چسبانیم به هوا. این چه فایده‌ای دیگر دارد؟ چه نتیجه‌ای دیگر دارد؟

 توجه كردید؟ مرحوم آقا به شاگردان و تلامذه‌شان می‌گفتند راه‌تان برعكس باشد! توجیه در كار نیست، رفو كردن در كار نیست، چشم‌پوشی در كار نیست، چشمت را این‌طور باز كن! هان! نه این‌كه چشمت را ببند.

 یكی می‌گفت این‌جا هرچه را می‌بینید باید چشم را ببندید و سر را بالا نیاورید!!

 هرچه می‌بینید چشم را ببندید و سر را بالا نیاورید!! مگر اینجا طویله است آقا؟! چشم را ببندید و سر را بالا نیاورید! خیر سرمان اسم ما را آدم گذاشته‌اند، گوسفند نگذاشته‌اند، به ما آدم می‌گویند، انسان می‌گویند.

 توجه كردید؟ این مسیر می‌شود مسیر سلوك. این می‌شود مراقبه، این مراقبه همان سلوك است. پس سلوك ذكر و این‌ها به تنهایی نیست. سلوك عبارت است از مراقبه كه انسان هر قدمی را كه می‌خواهد بردارد