میزان اهتمام افراد پیرامون مسائل کلی و جزئی در سیر إلی اللَه

 كنید.

 الآن دیگر نماز برای خدا نیست! نماز برای این است، چرا؟ چون ذهنت راحت شد، خیالت راحت شد، از نظر این همه چیز درست شد، پس حالا اللَه اكبر گفتن ایراد ندارد. این نماز برای این است، ملائكه می‌گویند ما این نماز را بالا نمی‌بریم، این نماز دو سانت هم نمی‌آید بالا، حالا ما بخواهیم اوه به عرش خدا ببریم؟ به اندازه دو سانت هم این نمازت قیمت ندارد.

 لذا وقتی از این نظر نگاه می‌كنیم، وقتی بزرگان می‌گویند می‌بینید یك شخصی ایستاده و مردم دارند [صف می بندند] دیگر لازم نیست نگاه بكنید بروید ببندید، شما به خدا توجه كنید، نه به این شخصی كه، فقط به عنوان یك وسیله، به عنوان یك آلت و واسطه برای تصحیح ظاهری نماز است. نماز جماعت است دیگر همین، به عنوان یك واسطه، این نماز را اگر خواندی آن‌وقت می‌بینی آهان یك چیزی شد، هان مثل این كه یك خبرهایی می‌خواهد بشود.

 مثل این‌كه یك قضایایی مثل می‌خواهد اتفاق بیفتد! یك مطالبی می‌خواهد انجام بشود! توجه كردید؟ در مسأله تغذیه هم همین است، نباید انسان فكرش را بیاورد روی این‌كه حالا این كه می‌خورد چیست؟ آن‌كه می‌خورد چیست؟، این فلان، همین قدر كه ببیند یك چیزی است كه برایش مفید است، بسم اللَه. سم نباشد حالا هر چه می‌خواهد باشد دیگر. آنجور باشد، اینجور باشد، از كجا آمده، فلان، نمی‌دانم به چه كیفیت و اینها [توقف در جزئیات است‌].

 البته بزرگان تاكید داشتند نسبت به بعضی چیزها، نسبت به غذای بیرون، نسبت به غذا داخل، نسبت به كیفیت، این‌ها مطالبی هست كه البته می‌خواستم بنده امشب به آن‌ها بپردازم، ولی خب دیگر مطالبی مهمی بود كه پیش آمد و صحبت مسیرش تغییر پیدا كرد، یك همچنین مطالبی هست، إن شاءاللَه حالا در جلسات بعد و نسبت به این‌ها صحبت می‌كنیم، مطالبی كه ائمه فرمودند راجع به غذا و همین طور دقت این‌ها همه به جای خود محفوظ، ولی صحبت در این است كه میزانش چقدر است؟ میزان برای دقت در این مسائل چقدر است؟ به عنوان یك واسطه و وسیله باید به این‌ها نگاه كرد؟ یا اینكه اصل حقیقت و راه عبارت از این‌كه چه لقمه‌ای درمی‌آوری و همین والسلام، هیچی دیگر نیست. این غلط است، كه حتماً در فلان جا باشد به چه قسم، به چه كیفیت باشد.