میزان اهتمام افراد پیرامون مسائل کلی و جزئی در سیر إلی اللَه

 بخورد آن در سلوك او تاثیرگذار خواهد بود. نخیر! اینجوری نیست، آن برنجی را كه دارد می‌خورد، بلند شود برود این برنج از كجا آمده؟ در كجا كاشتن؟ چطوری آبش دادند؟ چه كسی متصدی بوده؟ كدام كارخانه رفته؟ این كه نشد، این همان قضیه است منتهی در این بُعد.

 آن چیزی را كه به ما گفتند، این است كه برای نان حلال باید تلاش كرد، غذا باید حلال باشد، مسائل شرعیش باید رعایت شده باشد، تكالیفش شرعی، نسبت به آن رعایت شده باشد، غَل و غَش در معامله نباید باشد، انسان باید در كار و در كسب صادق باشد، با صفا باشد، راست بگوید.

 در همان زمان مرحوم آقا ما با بعضی از دوستان ایشان و شاگردان ایشان برخورد می‌كردیم، كه این‌ها در خود كسب نسبت به رفیق خودشان كتمان می‌كردند، اخفاء می‌كردند، مطالبی را بیان نمی‌كردند. آیا این درست است؟ قضیه این است؟ مسأله این است؟ پس این حرف‌ها را آن‌ها برای كه می‌زدند؟ این شب‌ها سه‌شنبه‌ای كه آن‌ها داشتند پس برای كه بوده؟ این جلسات جمعه‌ای كه داشتند برای كه بوده؟ الآن گاهی كه برخورد می‌كنم با این اشخاص نگاه می‌كنم می‌بینم، نه، نه! حیف، حیف كه آن‌طوری كه باید و شاید به آن مطالب توجه نشد، آن‌وقت همان آقایی كه آن عمل را توی شركت، توی كار انجام می‌دهد برای این‌كه ته چایی آقا را بخورد بر همدیگر سبقت می‌گرفت، چه فایده! تو به جای این‌كه ته چایی ایشان را بخوری بلند شو برو در عملت، در كارت، در كسبت آن را درست كن، آن را اگر درست كردی نفع می‌بری، ته چایی نفع ندارد، اگر ته چایی امام زمان علیه السلام را هم بخوری تا وقتی كه به دستوراتش عمل نكنی نفع ندارد.

 بله به دستوراتش عمل بكن ته چایی او را هم بخور آن‌وقت ببین دیگر نور علی نور می‌شود، مهم آن است، مهم پرداختن به آن مبنا و حركت است، لذا در این قضیه ما می‌بینیم خیلی‌ها دچار وسواس می‌شوند، بعضی‌ها از اینطرف كه اصلًا توجهی ندارند كه این مال از كجا آمده به چه كیفیت آمده و به طور كلی بعضی‌ها هم از آنطرف، كه برویم دقت كنیم و مته روی خشخاش بگذاریم.