توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات

این چیزی كه به دست آمده آیا از راه حلال به دست آمده یا از راه حرام به دست آمده؟ مال او مشتبه هست یا مشتبه نیست، تمام اینها یك به یك در آن مسئله تاثیر دارد و انسان این تاثیر را خودش مشاهده می‌كند، خودش مشاهده می‌كند. البته قبلا خدمت رفقا عرض شد كه انسان به نحو عادی نباید برود تفحص كند كه آیا این شخص به چه كیفیت است؟ و كارش چطور است؟ اشتغالش چطور است؟ با چه افرادی ارتباط دارد؟ چه نحوه رعایت مسائل می‌كند؟ نه! انسان باید كار افراد را حمل به صحت كند و بنای سلوك حمل به صحت كردن است و عدم دقت و موشكافی و وارد شدن در یك مسئله خارج از حد اعتدال در اینگونه مطالب است.

به عكس عده زیادی، عده‌ای هستند كه اصلًا اینها را اصل می‌پندارند، این مطالب را هم خدمت رفقا عرض كرده‌ام، این مسائل قبلا هم صحبت شده كه گویا بعضی‌ها تصورشان بر این است كه اصلًا كل سیر و سلوك عبارت از پرداختن به مسائل غذا و ماكولات و مشروبات و اینهاست. اینكه این چطوری به دست بیاید، اینكه این چطور مصرف بشود، اینكه از كجا گرفته بشود ...، اینها برمی‌گردد به همین قضایایی كه در یكی دو جلسه اخیر یا در بعضی از جلسات دیگر كه در بعضی از شهرستانها عرض كرده‌ام، كه تصور بر این است كه فقط به ظاهر پرداختن آن عبارت است از سلوك، فقط ظاهر دیدن، ظاهر پرداختن، عدم توجه به آن معنا و به آن كیفیت. فرض كنید یكی از افراد آمده بود به من می‌گفت: آقا، مرحوم پدر شما وقتی كه زیارت حضرت امام رضا علیه‌السّلام می‌رفتند از كدام درب وارد می‌شدند؟ گفتم: این حرفها چیست می‌زنید آقا؟ گفت: نه، ما می‌خواهیم بدانیم! گفتم: امام رضا علیه‌السّلام كه یك درب و دو درب ندارد، این حرفها چیست؟ ایشان از هر دربی كه باز بود وارد می‌شدند، منتهی بسته به مسیر ایشان داشت. این كه از كدام درب وارد بشویم، این كه حالا ایشان از اینجا رفته، ایشان این درب را بوسیده ...، تمام این مطالب، همه مطالب زوائد است و هیچ كدام از اینها اصل ندارد، امام رضا علیه‌السّلام صد تا درب دارد از هر دربی خواستی بری زیارت كنی برو زیارت كن، هر كدام می‌بینی خلوت است از همانجا برو، توجه می‌كنید؟ پرداختن به اینها یعنی همین قضیه.