توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات

 اما وقتی كه شخص می‌خواهد نماز بخواند نباید ذهنش متوجّه این باشد كه این شخصی كه الان جلو دارد نماز می‌خواند من باید مواظب این باشم، به این نگاه كنم، حواسم به این باشد، توجّهم باید به این باشد، نه! فقط در همین حد كه ركوع می‌رود این هم برود ركوع، سجده می‌رود این هم برود سجده دیگر نه بیشتر، بیش از این اشتغال ذهن و انحراف از آن توجّه به مبدأ است، زیرا مصلِّی و شخص نمازگزار فقط باید به یك مبدأ توجه داشته باشد نه به دو مبدأ، یكی خدا و یكی امام جماعت! حتی به ملائكه هم نباید توجّه داشته باشد: الان یكی دارد [ثواب‌] می‌نویسد و ... به اینها هم نباید توجه بكند، توجه به ملائكه هم شرك است برای نمازگزار، وقتی كه به خدا دارد نگاه می‌كند هیچ چیزی را نباید در نظرش بیاورد، هیچ مسئله‌ای را نباید در نظرش بیاورد، هیچ قضیه‌ای را نباید در نظرش بیاورد، الان دیوار در مقابلش چه رنگی است؟ كاشی‌كاری هست یا كاشی ندارد؟ اینها همه‌اش چیست؟ همه اینها وساوس شیطان است.

 لذا فرمودند: مسجد نباید رنگ و لعاب داشته باشد، نباید زینت بشود، این زینت‌ها موجب می‌شود كه‌