توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات

 نمازگزار ...، مثل سایر جاهایی كه فرض كنید كه انسان می‌رود كلیساها و امثال ذلك، دقت‌هایی كه دارند در آنجا می‌كنند، ریزه‌كاری‌هایی كه در آنجا شده، همه اینها چیست؟ همه اینها اموری است كه آن شخصی كه وارد این كلیسا می‌شود یا كنیسه می‌شود به جای اینكه توجه به او پیدا بكند یك دفعه چشمش می‌افتد به این سقف و به این شمائل و به این این مسائل.

 در یك كلیسایی بنده رفته بودم افرادی می‌آمدند آنجا، كلیسای خیلی بزرگی بود شاید بزرگترین كلیسای دنیا من رفتم ببینم این حال و هوای این مردم چطوری است افراد به جای اینكه [مشغول عبادت و دعا بشوند] تا وارد می‌شدند چشمها [به اطراف خیره می‌شد] خب تو اینجا آمدی، روزی یكشنبه را بر فرض آمدی بر دعا بگذرانی، به نیایش بگذرانی، یا آمدی فرض كنید كه مجسمه مسیح را ببینی؟ هان؟ كه ٣٠ سال روی این سنگ و مجسمه كار شده، هی عكس بگیر و فیلم بگیر و ...، این كجایش به درد عبادت می‌خورد؟ این كجایش به درد خدا می‌خورد؟ این كجایش به درد توجه می‌خورد؟ این كه همه‌اش شد نقش و نگار پس خدا این وسط كجاست؟ خدا این وسط كجاست؟ این كه همه‌اش شد مجسمه، این كه همه‌اش شد نقش و نگار، این كه همه‌اش شد هنر، این كه همه‌اش شد معماری، این كه همه‌اش شد هنروری، این كه همه‌اش شد پرداختن به مسائل دنیوی. و این را هم بدانید آنها از ما در این قضیه جلوتر هستند، آنها جلوتر هستند.

 حالا ما بلند شویم بیاییم مساجد خودمان را، ریزه‌كاری كنیم و سانت به سانت، میل به میل، اینجایش ...، كدام یك از اینها مورد تأكید و مورد دستور اسلام است؟ كدام یك از اینها؟ حالا اگر یك مسجدی درست كردیم مثل همین جا كه نشسته‌ایم، الان شما نگاه كنید به نظر من این هم زیادی است، این هم زیادی است، اگر همه‌اش گچ بود بهتر بود، توجه می‌كنید؟ خیلی خب حالا یك مقداری سنگ است این مقدار را ما تخفیف می‌دهیم، اگر یك مسجدی مثل این درست شود كجای قضیه ایراد پیدا می‌كند؟ كجایش خراب می‌شود؟ دیگر انسان توجه پیدا می‌كند به نمی‌دانم ...