
توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات
فَقَالَ: أَمَّا اللَوَاتِي فِي الرِّيَاضَةِ: فَإيَّاكَ أَنْ تَأْكُلَ مَا لاَ تَشْتَهِيهِ، فَإنَّهُ يُورِثُ الْحَمَاقَةَ وَ الْبَلَهَ؛ وَ لاَ تَأْكُلْ إلاَّ عِنْدَ الْجُوعِ؛ وَ إذَا أَكَلْتَ فَكُلْ حَلاَلاً وَ سَمِّ اللَهَ وَ اذْكُرْ حَدِيثَ الرَّسُولِ صَلَّي اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ: مَا مَلاَ ءَادَمِيٌّ وِعَآءًا شَرًّا مِنْ بَطْنِهِ؛ فَإنْ كَانَ وَ لاَبُدَّ فَثُلْثٌ لِطَعَامِهِ وَ ثُلْثٌ لِشَرَابِهِ وَ ثُلْثٌ لِنَفَسِهِ و تذکراتی در خصوص توصیه بزرگان به شروع مراقبه خاصه اشهر ثلاثه قبل از حلول ماه رجب حداقل از اول ماه جمادی الثانی
توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات
6این بحث را من خیال میكنم كه فعلًا راجع به آن صحبت نكنیم ولی راجع به همین كه میخواهم عرض كنم كه این مسئله حماقت و بَلَهَ كه امام صادق علیهالسّلام در اینجا ذكر كردند این ریشهاش به چه چیزی برمیگردد، به عدم تفكر صحیح و عدم رسیدن به آن مطلب، مطلب هم از این قرار است یكی از عللی كه انسان به یك همچنین نقطهای میرسد مخصوصا نسبت به ادراك و درك مسائل سلوكی و ادراك معانی و ادراك كلیات عدم توازن و تعادل بین جسم و بین نفس و روح اوست.
بارها خدمت رفقا عرض كردم، شاید بیش از صد بار این مسئله را عرض كردم، ما خواهی نخواهی یك نوع ارتباط بین خود و بین بدن و بین مزاج داریم، بخواهیم یا نخواهیم. معده كه درد بگیرد فكر ما مشغول خواهد بود بخواهیم یا نخواهیم. سر وقتی درد بگیرد خواهی نخواهی فكر ما مشغول خواهد بود، ذهن ما، فكر ما، ادراك ما، مشغول این قضیه خواهد بود. ناراحتی كه برای ما پیدا شود این مسئله خواهی نخواهی به این كیفیت هست، همینطور از جمله مطالبی كه برای سالك بسیار، بسیار مسئله، مسئله مهمی است ... حتی ما این مطالب را در مسائل عادی هم ملاحظه میكنیم، یك مسئله، یك مسئله ریاضی اگر كسی بخواهد حل بكند اگر شرایط بدنی و شرایط جسمی در شرایط مناسبی نباشد نمیتواند حل بكند، هی مینشیند و هی به یك راه دیگر میرود، هی دوباره مینشیند عوضی فرض كنید كه به یك مسائل دیگر ختم میشود. آنچه را كه لازمه حل یك مسئله ریاضی و یك معادله هست آن تیزی است كه ما اسم او را حدس میگذاریم، حدس انسان طرز فكر و شیوه تفكر را میبرد به همان سمتی كه منجر به حل این مشكل و این ابهام و مسئله ریاضی خواهد بود.
لذا گفتهاند: كه با شكم پُر هیچ وقت مسئله حل نكنید، هیچ وقت كتاب نخوانید، حالا غیر از ضررهای دیگری كه برای مغز و اعصاب و جهاز هاضمه و سوء هاضمهها و امثال ذلك كه در این زمینه پیدا میشود دارد كه این باب جدای خودش را دارد فكر را از جولان میاندازد، از تفكر صحیح میاندازد، از آن تیزی میاندازد، از آن نگرش صحیح و دقیق میاندازد، حالا شما همین مطلب را در نظر بگیرید لذا فرض كنید كه میگویند در موقع غذا خوردن صحبت نكنید، فقط متوجه غذا باشید، همین امروزیها میگویند! پزشكان و اینها میگویند! یعنی این مسئله هست كه به خود غذا باید فكر كرد. ما روایات داریم كه كراهت دارد انسان در غذا خوردن صحبت بكند، البته حالا بعضیها یك جور دیگر توجیه میكنند كه ممكن است انسان در غذا خوردن هوا بلع بكند و آن بلع هوا خودش موجب سوء هاضمه بشود، این هم یكی از عللاش است و اشكال ندارد.
