توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات

لذا همیشه بزرگان می‌فرمودند كه غذائی كه می‌خورید غذائی بخورید كه خیلی به هضم نیاز نداشته باشد، چهار ساعت هضم بشود، پنج ساعت و شش ساعت و بعضی غذاها هشت ساعت هضمش طول می‌كشد، همه اینها برای بدن ضرر دارد، غذائی بخورید كه هضمش سریع باشد، یكی دو ساعت هضمش تمام بشود و به مقدار كم باشد، هر چه مقدارش كم باشد معده راحت‌تر است، كمتر درگیر است، فكر در ارتباط با آن كمتر است، سایر اعضای بدن وقتی كه این معده امتلاء پیدا می‌كند، این فقط یك امتلاء نیست این به سایر اعضا هم دست‌اندازی می‌كند، به قلب دست اندازی می‌كند، به دیافراگم دست‌اندازی می‌كند، به شش دست اندازی می‌كند به كبد دست اندازی می‌كند، به همه اینها دست‌اندازی می‌كند و در كار همه آنها اختلال ایجاد می‌كند، آنها هم به یك نحوی درگیر هستند تا اینكه معده یك مقداری از هضمش كم بشود و بتواند سبك‌بشود.

همه اینها در كیفیت نگرش انسان و تفكر انسان اثر مستقیم دارد، همه اینها اثر مستقیم دارد، مخصوصاً نسبت به بعضی از اعضاء كه در اینجا بزرگان از علوم غیرطبیعی و غیرعادی مطالبی دارند، دیگر اینجا جایش نیست. توجه فرمودید؟

لذا امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: كه نباید معده را امتلاء كرد، پر كرد، انسان از اول كه می‌خواهد غذا را شروع كند نگاه كند ببیند خب چه چیزهایی برای او مفید است، به همان مقداری كه لازم می‌بیند از همان اشیائی كه هست آن سهم خاص را برمی‌دارد و می‌گذرد، به همان مقدار، نه اینكه حالا نسبت به یك چیزی زیاده‌روی بكند بعد بگوییم كه خب حالا این برایش بهتر بود بخواهد آن هم جبران كند بعد ببیند نه آن هم كه آنجا تشریف دارد، آن هم فرض بكنید كه خیلی برایش خوب است و مناسب است و حالا نخورد، نمی‌دانم ملاحظه صاحب منزل بكند یا رفیقش را بكند یا ملاحظه پزنده كه با قهر، غضب، عتاب و خطاب غلاظ و شداد روبرو نشود. علی كل حال، باید ملاحظات را گاهی كرد وگرنه به صرفه نیست، انسان بخواهد این ملاحظاتی را انجام بدهد دیگر پدر خود بیچاره‌اش درمی‌آید، در حالی كه خب از كیسه‌اش رفته، حالا تا كی دوباره این مسئله برگردد، این یك قضیه.