تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

ما در رفتار بزرگان مشاهده می‌كردیم، مرحوم والد رضوان‌اللَه‌علیه یا مرحوم استاد ایشان وقتی كه فرض بكنید كه یك جایی می‌رفتند، خیلی به مختصر [خوردنی‌] اكتفا می‌كردند، البتّه این مطلب را بارها خدمت رفقا عرض شده كه این مسائلی كه ما مطرح می‌كنیم مربوط به شرائط عادی سلامت و یك صحت انسان است نه مربوط به شرائط خاص و دستور خاص و موقعیت خاصی كه هر شخصی ممكن است داشته باشد، هر شخصی برای خودش یك نحوه دستگاه [گوارش‌] دارد، یكی دو ساعت، سه ساعت غذا نخورد ممكن است دچار ضعف شود خب آن مسئله‌اش فرق می‌كند، خیلی از افراد هستند به واسطه بعضی ناراحتیها، كم كاریها، مسائل غدد و امثال ذلك به طور كلی كیفیت هضم آنها و سوخت و ساز آنها دارای اختلال است و اینها دچار ضعف می‌شوند، مثلًا كسانی كه ناراحتی قندی دارند به همین كیفیت هستند.

خود مرحوم آقا رضوان اللَه علیه در اواخر عمرشان یك همچنین حالاتی داشتند، اگر یك چیزی نمی‌خوردند یك ساعت كه می‌گذشت، من احساس می‌كردم ایشان اصلًا نمی‌توانستند بلند شوند، یك دفعه با ایشان حرم مشرف شده بودیم، شب وقتی كه مراجعت می‌كردیم یك دفعه دیدم ایشان نشستند، گفتند آقا سید محمد محسن من دیگر نمی‌توانم راه بروم و در كنار خیابان نشستند، گفتم چه [شده آقا شما را] ضعف گرفته، گفتند: بله، رفتم و از نزدیكی آنجا شیرینی گرفتم و ایشان خوردند، چند دقیقه‌ای طول كشید تا بلند شدند، خب این شرائط، شرائط غیرعادی است، نه! صحبت ما در شرائط عادی برای افراد است، فرض كنید كه یك نفر ناراحتی معده و اثنی‌عشر دارد، این باید طبق شرائط خاص انجام بدهد بحث آن جداست، آن صحبت‌اش جداست، كسانی كه بیماری دارند، بیماری قلبی دارند، بیماری هاضمه دارند، بیماری روده دارند، ناراحتی معده و اثنی‌عشر، بیماری قندی دارند، اینها چیزهایی خاص و مهمی است كه هر شخصی باید این را در نظر بگیرد و اگر انسان در نظر نگیرد می‌ماند و مریض می‌شود و از پا می‌افتد و دیگر نمی‌تواند حركت كند و مسائل و مشكلات برایش پیدا می‌شود.