کیفیت تغذیه در سیروسلوک

اطباء به مرحوم آقا رضوان اللَه علیه گفته بودند: شما نباید روزه بگیرید، ایشان سالهای آخر عمر نمی‌گرفتند و بیشتر آب می‌خوردند، غذا هم نمی‌خوردند. موقع افطار می‌آمدند و می‌نشستند پای سفره افطار و خودشان هم می‌گفتند: خُب، ما كه روزه نمی‌گیریم اگر افطار و سحری هم نخوریم كافر مطلق می‌شویم! اقلًا تا یك افطار بیاییم، حالا كه روزه نمی‌گیریم اقلًا بیاییم سحری و افطارش را بخوریم.

خُب حالا آدم بگوید: عجب! خُب یك ولی الهی آخر عمر روزه نمی‌گیرد؟ این چه قضیه‌ای است؟! نخیر نمی‌گیرد و نباید هم بگیرد، كی گفته باید روزه بگیرد؟ اگر روزه را خدا گفته، خدا می‌گوید: این كار را نكن، اینجا را نگیر، مگر من نمی‌گویم روزه بگیر؟ اگر خودت روزه را آورده‌ای خُب برو بگیر، هر چی می‌خواهی برو بگیر، اصلًا روزه بیست و چهار ساعته بگیر، چهل و هشت ساعته بگیر، هر چی دلت می‌خواهد بگیر، هر طوری هم شدی شدی، امّا اگر قرار است من روزه را آورده باشم و من هم دستور به آن داده باشم، من هم پشت این مسأله را گرفته باشم، پس بنابراین باید طبق نظر من و رأی من و فكر و اراده من و مشیت من و در محدوده امر و نهی من عمل كنی.

امروز را می‌گویم: روزه بگیر، بگو: چشم؛ فردا را می‌گویم: بخور، بگو: چشم. قضیه نشود مثل قضیه‌ای كه پیغمبر صلی اللَه علیه و آله وعده فتح مكّه را به مردم مدینه دادند و حركت كردند به سوی مكّه: برویم مكّه را فتح بكنیم. رفتند و قضیه حُدیبیه و صلح حُدیبیه پیش آمد، قرار شد كه برگردند! وقتی قرار شد برگردند، این مردم گفتند: ا! یا رسول اللَه تو به ما گفتی كه می‌رویم مكّه را می‌گیریم، حضرت گفتند: من گفتم مكّه را می‌گیریم ولی آیا گفتم امسال؟

می‌تواند پیغمبر صلی اللَه علیه‌وآله به مردم بگوید: امسال نمی‌شود! چرا نمی‌گوید؟ می‌تواند یا نه؟ می‌تواند، خبر دارد خودش هم خبر دارد، از همه هم بهتر، كه می‌روند تا دم مكّه و بعد هم برمی‌گردند. خُب از اوّل بگو به مردم! خیالشان را راحت كنید: آقا شما حركت می‌كنید می‌آیید تا دم مكّه آنجا جنگی اتفاق نمی‌افتد و بعد صلحی در آنجا برقرار می‌شود و بر می‌گردیم به مدینه و در سال بعد این مسأله انجام خواهد شد نه در امسال. خُب اگر اینطور باشد دیگر كسی هنر نكرده، همه از اوّل خبر دارند كه می‌آیند این همه راه را می‌آیند و بعد هم هیچ مسأله‌ای نیست و بر می‌گردند. علت اینكه اولیاء خدا مطالب را نمی‌گویند این است، علتش این‌است. چون اگر بگویند دیگر اثر ندارد، دیگر فایده‌ای ندارد، آن شخص از اوّل خودش می‌داند، قضیه را می‌داند كه چه اتفاق خواهد افتاد و چه مسأله‌ای ... ولی صدایشان درنمی‌آید و خودشان را هم تازه می‌زنند به آن راه، تازه می‌گویند: آقا بیا این كار را بكن و بیا فلان بكن، حالا خبر دارد قضیه از چه قرار است.