روش تعامل با مردم در دیدگاه ائمه علیهم السلام

 عوض می‌شود، مسأله این است كه از پیغمبری اطاعت كن كه اینجا و در دلش دفترچه حساب باز نكرده، اگر پیغمبر این‌جا حساب باز كند كه دیگر پیغمبر نیست، آن می‌شود مثل بنده و امثال بنده، او كه دیگر پیغمبر نیست، اگر امام صادق‌علیه‌السلام در این‌جا حساب بخواهد باز كند او كه دیگر امام صادق نیست، می‌شود مثل من و ما، حالا یك خرده علم بالاتر و پایین‌تر تفاوت نمی‌كند، مهم این است كه این درون، این حساب باز شده یا نشده، این است.

 اگر یك شخصی كه به اسم ولی خدا، انسان به سمت او می‌رود و مطالب او را به دیده می‌گذارد و از او تبعیت می‌كند اگر او هم مانند شما دارای حساب باشد، دارای كتاب باشد، و دارای مسائل درونی باشد كه خب او دیگر كه ولی خدا نیست، یك آدم عادی است یك خرده علمش بیشتر است، او یك آدم عادی است، یك مقداری خصوصیات دیگری دارد.

 من در یك مجلسی بودم یك شخصی بود دارای كرامت و مطالب بود و مسائلی داشت، در زمان حیاتش بود بعد فوت كرد حالا دیگر اسم نمی‌بریم بنده خدا، خدا رحمتش كند. گرچه می‌گویند در اواخر عمر یك قدری حالاتش تغییر كرده بود این را هم بنده شنیدم، یك شخصی می‌گفت.

 ما در یك جلسه‌ای بودیم آن شخص رو كرد به همه گفت كه: به همت مولا وقتی چشمم را می‌بندم تمام عالم برای من انكشاف پیدا می‌كند، من هم گفتم كه: به همت مولا من بدون این‌كه چشمم را ببندم تمام عالم، نه دنیا، بلكه آخرت برای من انكشاف دارد! خیلی این قضیه عجیب آمد! یعنی شما این هستی؟ گفتم: اگر مولا همت كند همین هستم، گفت: حالا همت كرده؟ گفتم: نخیر نكرده. گفتم: اگر بكند همین است، ولی خب نكرده. خب این پُز دادن دارد؟ تو بیایی افتخار بكنی به همت مولا ...؟ گفتم: نخیر بنده چشمم را نمی‌بندم، نه تنها این دنیا ...