روش تعامل با مردم در دیدگاه ائمه علیهم السلام

 برای چه جواب بدهد؟ شما نشستید در این منزل، دو نفر می‌آیند كنار می‌نشینند، هیچ ربطی هم به شما ندارند، یكی مال این‌جاست و یكی هم مال آن‌جاست، این وسط نشستند، یك دعوایی با همدیگرمی‌كنند حرف می‌زنند، صحبت می‌كنند، این می‌گوید: حق با من است، او می‌گوید: حق با من است! شما چه احساسی نسبت به آن‌ها دارید؟ عین دیوار؛ ببینید چه می‌شود، ربطی به شما ندارد، ناراحت می‌شوید؟ نه، خوشتان می‌آید؟ نه، یكی محكوم بشود شما ناراحت می‌شوید؟ آن یكی حاكم شود، غلبه بكند؟ نه، ارتباطی به شما ندارد، چرا؟ چون ربطی به شما ندارد، شما نسبت به قضیه بیگانه هستید، نسبت به مسأله برّانی‌¹ هستید.

 اما اگر یكی از این دو تا پسر شما بود، حال شما یك‌دفعه عوض می‌شود، این می‌شود حساب، یك حساب این‌جا باز شد. فرض كن یكی از این‌ها برادر شما بود، یا این‌كه اصلًا شما خودتان بودید، یكی از این‌ها خودتان بودید، آن یكی آمده می‌گوید كه: آقا این قضیه این است، یك جوری صحبت بشود، یك قسمی صحبت شود، هان به سمت من بچربد! این حاج آقا كه دارد می‌آید می‌خواهد بین من و این، خوب است یك جوری بگویم، حرف را یك جوری بگویم، تعبیر را یك جوری بكنم، كلام را یك جوری بگویم تا كه این حاج آقا میل پیدا كند، یا این‌كه بالاخره قاضی، حاكم، هر كسی، این میل پیدا كند به سمت من، میل پیدا كند.

 هیچ وقت دیدید دو نفر كه با هم‌دیگر اختلاف دارند بروند پیش یك نفر جوری صحبت كنند كه این شخص حق را بدهد به آن یكی؟! شما تا حالا در عمرتان یك همچین قضیه و كیسی برخورد كردید؟ كه دو نفر كه نسبت به هم مشكل دارند، سوء تفاهمی شده؛ ولی وقتی می‌روند پیش آن، آن‌كه در دلش است آن را بگوید، نه آن‌كه می‌خواهد درست كند، واقعیت را جور دیگر كند و درست كند، تصنّع، نه همانی كه هست، اتفاق افتاده یا نه؟