روش تعامل با مردم در دیدگاه ائمه علیهم السلام

 یك وقتی ما می‌گوییم: ما این پرچم لا اله الا اللَه را در تمام دنیا برمی‌افرازیم و همه گردنكشان را به زمین می‌زنیم و همه افرادی را كه بخواهند بایستند نابود می‌كنیم و همه آن‌هایی كه بخواهند در قبال ما كه همان إعلاء كلمه توحید است بخواهند قد برافراشته كنند، ما همه آن‌ها را به خاك مذلّت خواهیم كشاند؛ یك‌دفعه اینجور می‌گوییم، یك‌دفعه می‌آییم اینطور صحبت می‌كنیم: ما آن مبانی توحید را و مبانی انسانیت را و مبانی نوع‌دوستی را و مبانی وحدت را و مبانی انسانیت و فطرت را به همه عالم عرضه می‌كنیم و همه را به سمت و سوی این مبانی دعوت می‌كنیم و فرا می‌خوانیم؛ این چقدر تفاوت است؟ یكی است‌ها! این می‌گوید كه: ما این مطالب را می‌گیریم و می‌زنیم و گردنكشان را فلان می‌كنیم و همه پرچم لا اله الا اللَه ... این می‌گوید: ما همه را به این سمت، به این مطالب، به این سو، همه را فرا می‌خوانیم و همه را در تحت لواء توحید و در تحت این دعوت می‌كنیم و آن‌ها را به این سمت و به این سو می‌خوانیم!

 آن مخاطب كه این مطلب را از ما می‌شنود چه احساسی برای او پیدا می‌شود؟ احساس اولی كه می‌كند می‌گوید: خب این مثل بقیه، مثل افراد دیگر و می‌آییم و بالاخره تا جایی كه زورمان برسد انجام می‌دهیم، جایی كه زورمان نرسد می‌ایستیم. ولی در مخاطب دوم آیا احساس همدلی، احساس انس، احساس وحدت، احساس اشتراك در مسیر، احساس طرح مبانی فطری و انسانی آیا برای افراد پیدا نمی‌شود؟ ندای حضرت مهدی این است، این دومی است نه آن اولی، این ندای امام زمان علیه السلام است: مردم همه بياييد به سمت توحيد، مردم همه بياييد به سمت وحدت، مردم همه بياييد به سمت فطرت، مردم همه بياييد به سمت انسانيت مردم همه بياييد به سمت كمالات و سمت مدارج و به سمت علّو و به سمت عالم نور و عالم توحيد.