رعایت انصاف در برخورد با مردم ـ حقیقت عید قربان

افرادی كه از قبل برای خودشان پیش زمینه‌هایی درست می‌كنند، یك چهره‌هایی برای خودشان می‌سازند، هیچگاه اینها رشد و ترقی نمی‌كنند. [مثلًا می‌گویید] فلان كس یك همچنین موقعیتی دارد. [می‌گوید] آقا اصلًا راجع به فلان كس حرف نزن من اصلًا نمی‌توانم پشت سر او حرفی را بشنوم. خب شاید درست است.

فلان كس یك همچنین كاری كرده است، ایشان حتماً یك ارتباطی داشته كه یك همچنین كاری كرده است، تو بهتر می‌فهمی یا اینكه او بهتر می‌فهمد؟!

فلان كس فلان حرف را زده است. خب حرف، حرف غلطی است. نه، كلام اینها را باید توجیه كرد نمی‌شود. نمی‌تواند بپذیرد كه فلان شخص اشتباه كرده است، بابا! چهارده معصوم چهارده نفر بیشتر نبودند، فقط چهارده تا بودند تمام شد، تمام شد. پانزده تا و شانزده تا و هفده تا و بیست تا! خب اگر اضافه بر این است خب بفهمیم چند نفر معصوم؟ بالاخره هفتاد تا هشتاد تا چقدر داریم؟ چهارده تا بودند، افراد متفاوتند، بقیه بشر هستند از من گرفته تا بقیه همه بشرند، اشتباه می‌كنیم چون بشر هستیم. كار درست هم انجام می‌دهیم باز چون بشر هستیم در هر دو [مورد]، هم كار خلاف از ما سر می‌زند و خطأ و هم كار اشتباه.

چرا ما در آن موقعیتی كه هستیم همان‌طور خود را ننماییم؟ و چرا در آن مرتبه‌ای كه قرار داریم غیر از آن خود را بنماییم؟ الان من دارم برای شما صحبت می‌كنم، خب می‌گویید این آقایی كه هست پسر علامه طهرانی است، فلان ...، حتماً خودش هم خیلی عالی است. توقعی كه الان هست چیست؟ توقع این است كه بنده هر شب برای نماز شب بلند شوم. این توقع غلط است؛ چون بعضی از اوقات بنده بلند نمی‌شوم، حالا به هر جهتی یا كسالت دارم یا سردرد و ... بعد هم گفتند ظهر هم می‌توانید قضایش را بجا بیاورید. حالا اگر من بگویم آقا بنده هر شب برای نماز شب [بلند نمی‌شوم.] [می‌گوئید] عجب! آقا پس ما كجا داریم می‌آییم؟ ما حرف كه را داریم می‌شنویم؟ مگر می‌شود آقای طهرانی بیاید صحبت بكند و هر شب برای نماز شب بلند نشود؟