سلوک عبارت است از التزام به حق و دفاع از آن

 جناب آقای محترم، یعنی ما امام صادق را بگذاریم كنار، به جای امام صادق بگوییم كه آقای احمد حنبل را ما ترجیح می‌دهیم؛ معنای حرف شما این است. این همان مسئله‌ای است كه بنده بارها من نمی‌دانم در كدام یك از نوشته‌هایم آوردم البته این مسئله را اگر خداوند توفیق بدهد در همین سیمای عاشورا این قضیه را یك مقداری توضیح و بسط می‌دهم.

 ما فقط یك بعدی داریم نگاه می‌كنیم به امام: امام را از دریچه مبارزه، از دریچه برخورد، از دریچه پرخاش، از دریچه وارد شدن در این مسائل، نه امام را از دریچه خود امام؛ آن وقت به اینجاها می‌رسیم. این تفكر، این نگرش، انسان را می‌رساند به جایی كه وقتی علامه طهرانی می‌خواهد ما را راهنمایی كند، مسائل و قرائن و شواهد را به ما نشان بدهد چون در این فضا نیستیم در یك فضای دیگر هستیم، به یك نحوی از كنار مسئله رد می‌شویم برمی‌گردیم دوباره در همان محوری كه در آنجا قرار داریم. یعنی این تفكر همین است، مسئله همین است.

 مطلب دیگر، جناب آقای محترم كه شما یك همچنین حرفی می‌زنید بسم اللَه چرا خودتان عمل نمی‌كنید؟ شما بیایید آن فرد با شهامت بشوید. حالا اگر نمی‌توانی در میان مردم، از امشب از نماز شب گرفته و نماز صبح و مسائل دیگر كه بله هست و اینها بیایید بگویید كه بنده می‌خواهم یك ماهی دنبال ابوحنیفه بروم. از خودت شروع كن. ماه دیگر بنده می‌خواهم دنبال احمد حنبل و اینها بروم؛ ماه دیگر دنبال شافعی و از این حرفها. اصلا دور می‌زنیم! سال را تقسیم می‌كنیم، دو ماه به امام صادق می‌افتد، دو ماه به حنبل می‌افتد، دو ماه .... چرا ما باید به اینجاها برسیم؟ واقعا چرا؟ اینها دور افتادن از مكتب اهل بیت است، وقتی كه از مكتب اهل بیت انسان دور بیفتد در این فضاها دیگر وارد می‌شود، در این افق‌ها وارد می‌شود، می‌گوید بیا به جای امام صادق برو یكی از مذاهب دیگر را قبول كن و به آن عمل كن.