دستور امام صادق علیه السلام برای غلبه بر فرعونیت نفس

راجع به این مسأله است كه روایات عدیده‌ای ما در این زمینه داریم در مسائل مختلف، مثلا در روز قیامت ... حالا دیگر وارد بعضی از مسائل نمی‌شویم، در روز قیامت ا ز هزار تا هفتاد هزار گناه عامی می‌گذرند اما از یك گناه عالم نمی‌گذرند اینها به خاطر آن است كه آن نفسش شكل گرفته، آن عامی شكل نگرفته و این عمل را انجام داده، این خلاف را انجام داده، این خطا از او سر زده، این شكل گرفته، قوام پیدا كرده، استحكام پیدا كرده، وقتی با این وضع عملی را انجام بدهد یعنی عناد، یعنی استكبار، یعنی در مقابل حق ایستادن، یعنی حق را وارونه كردن و مردم را بر خلاف حق حركت دادن و آنها را واژگون كردن، كجا دیگر از این قضایا خدا می‌گذرد؟ خدا كجا از این می‌گذرد؟ مردم عادی می‌آیند خلاف می‌كنند و خطا می‌كنند و چه می‌كنند خب خدا از آنها می‌گذرد و توبه می‌كنند، اما اگر یك عالم بلند شود بیاید عالما و عامدا بیاید، از روی قصد و از روی نیت با فهم و با ادراك خودش بیاید حقیقتی را بگیرد، باوری را از مردم بگیرد، اعتقادی را از مردم بگیرد و سلب می‌كند، پدرش را خدا درمی‌آورد این حرفها نیست، پدرش را درمی‌آورد.

آن كسی كه می‌آید و در این مسیر و در این راه می‌آید قرار می‌گیرد ولی برخلاف آن مواضع حركت می‌كند این مثل همان می‌شود، یعنی می‌آید نفسش را هی تقویت می‌كند، تقویت می‌كند، تقویت می‌كند و بعد در قبال آن قضیه می‌ایستد، لذا امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند كه در این جا راه پاتك زدن به این مطلب این است، وقتی كه یك شخصی دارد می‌گوید همین كه می‌خواهد بگوید آقا فلانی راجع به تو این حرف را زد، اگر حرف صحیحی است ان‌شاءلله خدا از تقصیرات ما بگذرد، اگر حرف خلافی است خدا ان‌شاءلله از تقصیرات آنها بگذرد، خب ببینید خب آن شخص وقتی می‌رود این مطلب را نقل می‌كند خب او چه حالی پیدا می‌كند جز خجالت، جز شرمندگی حالی برای او می‌ماند، ولی خب چی بگوید؟ ا ین حرفی نزده، اگر خلاف است خدا از تقصیرات ما بگذرد، اگر آن خلاف است خدا از تقصیرات ...، مسأله‌ای نگفته.