دیدگاه اهل معرفت راجع به واقعه عاشورا

یا اینكه نه مقصود و منظور مولای من كه من نائب او هستم و باید كاری را انجام بدهم كه نمایانگر آن مولا و عمل مولا و سیره مولا و روش آن بخواهد باشد، آن عبارت از این است كه احیاء ارزش‌های والای انسانی و ربوبی و الهی و نشان دادن آن حقایق الهی نسبت به افرادی كه خب اینها از این مطالب به دور هستند و این مسائل به ذهن و به گوش آنها نرسیده و تربیت و رشد و تكامل نفوس به سمت آن مبدأ اعلی و عبور از عوالم نفس و تعلقات و بیرون آمدن از افكار و اوهام و خیالات حیوانی و شیطانی.

این هدف و این مقصد است، بنابراین این كه الان یك نفر بیاید در اینجا، هر كسی بخواهد باشد، به عنوان یك عیادت‌كننده و بعد بدون اطلاع او من بیایم و این كار را انجام بدهم، این عمل خود فی حد نفسه در مقابل و در تعارض با آن اهداف عالیه و آن مقاصد والا می‌تواند قرار بگیرد، و من پاسخ به این را نمی‌توانم بدهم، یعنی وقتی كه در نفس و در ضمیر خود مرور می‌كند این مطالب را همه اینها را مرور می‌كند، قضایای كربلا را مرور می‌كند، شهادت سیدالشهدا را مرور می‌كند، همه این مطالب را مرور می‌كند و می‌آید و می‌رسد به اینجا كه این را در یك كفه از ترازو قرار می‌دهد و در كفه دیگر این را قرار می‌دهد كه بدون اطلاع و از روی‌ جهل و بدون آگاهی یك نفر را بدون اطلاع از بین ببرد و از سر راه بردارد و مانع را از سر راه بردارد وقتی او را در این كفه قرار می‌دهد می‌بیند كه این كفه سنگینی می‌كند و نمی‌تواند این كار را انجام بدهد.

این یك مسئله یكی از مسائلی است كه در این قضیه اتفاق می‌افتد، اینجاست كه ما به این نكته می‌رسیم كه ما در قضیه عاشورا باید به یك مسئله بالاتر از این مصائبی كه اتفاق افتاده توجه داشته باشیم، یعنی این مصائبی كه اتفاق می‌افتد ما را یك حركتی بدهد، یك تكانی بدهد به سوی آن اهداف و آن مقاصد و آن منویاتی كه مورد نظر سیدالشهدا علیه‌السّلام بوده و این حركت بر اساس آن منویات شكل گرفته.