راه وصول به پروردگار متعال متوقف بر کنار گذاشتن نفسانیات

حالا فهمیدید که این بزرگان این همه توصیه می‌کردند که باید انسان به جایی سر بسپرد که نفس در کار نباشد یعنی چه؟ یعنی به ظاهر نگاه نکن، تو که چشم باطن‌بین نداری پس احتیاط کن. یا باید چشم باطن‌بین داشته باشی که بفهمی پشت این سیمای موجه و پشت این ظاهر فریبنده چه خبر است. آن را که نداری! لذا نگاه می‌کنید می‌آیید با یک نفر رفاقت می‌کنید یک ماه، دو ماه، یک سال خودش را نشان نمی‌دهد و خودش را مطرح نمی‌کند بعد از یک سال و دو سال ... عجب! 

نمی‌دانم قضیه شخصی که مدعی امام زمان بودن را داشت برای رفقا گفتم یا نه؟ حالا دیگر خسته شدیم ولی این داستان و قضیه بد نیست. خدا گذشتگان همه را رحمت کند، یک وقت مرحوم آقا می‌فرمودند یکی از معممین ـ حالا ما اسمشان را نمی‌بریم و ایشان هم از دنیا رفته‌اند ـ و کسانی که آنها هم اهل صلاح و تهجد و از بستگان ما بودند، بسیار فرد صالح، این [شخص] در کربلا و نجف یک شخصی را می‌بیند و به تصور اینکه این همان حضرت بقیة اللَه است و آثارش، حرکاتش، رفتارش، نشست و برخاستنش، سکناتش، جواب سلام دادن هایش، و بازی‌هایی که خودش خوب بلد بود دربیاورد تا جایی که یک همچنین اشخاصی را بفریبد، نه افراد عادی، افراد عادی خیلی چیزها برایشان پیدا می‌شود و خیلی چیزها می‌بینند، در دیوار و در آسمان و در کرات می‌بینند! خب حالا این باکی نیست، ولی تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! یک نکته ظریفی گفتیم و رد شدیم! ولی صحبت در این است که افرادی مثل این شخصی که اهل علم و صلاح باشد، خودش به اصطلاح اهل کار و بخیه باشد، این چه جانوری است که بیاید یک همچنین افرادی را به این شبهه و به این توهّم بیندازد! آقا، توهّم در توهّم! یک توهّم شکل واقعی و حقیقی به خود می‌گیرد و به دنبال می‌رود، دین و ایمان و زن و بچه‌اش را می‌گذارد، زندگی‌اش را می‌گذارد، فقط این نیست.