اهمیت خلوص وعبودیّت

واي به اين‌كه ما پولدار بشويم، واي به اين كه صاحب مكنت بشويم. خدا نياورد آن روزي كه ما چيز بشويم. نه الفقر فخري، اين فقر است، يعني اين مقام مقام عبوديت است، اين مقام. اين مقامي‌كه واقعاً وقتي حضرت سجاد دارد مي‌گويد من اين لي الخير واقعاً خودش را صفر مي‌بيند؛ والله حضرت سجاد در موقع اين دعا خودش را صفر مي‌بيند. مي‌بيند اصلاً در عالم وجود ذره‌اي نمی‌تواند اظهار وجود بكند. چه كار كند دست خودش نيست. هيچ نمي‌تواند. اگر [هم نداند] اين دعاها را نمي‌تواند بگويد، همين‌ها حالا و من اين لي النجاة و لا تستطاع إلا بک الذي احسن استغنی عن عونک و رحمتك.

يك روز ما مشهد بوديم يكي از رفقا ـ حالا اسمش را نمي‌بريم ـ بود مي‌گفت: من نمي‌فهمم اين دعاهايي كه حضرت سجاد [دارند] اينها، آقا نمي‌شود، آقا، ا!ِ چطور مي‌شود؟ اين را براي ما ‌گفتند. گفتم اين را براي ما گفتند، آن گریه‌ای كه از چشمش مي‌آيد برای کیست؟ پس حضرت سجاد آرتيست است؟! دارد نقش بازي مي‌كند. آن موقع رفته در اتاق، در را هم بسته و كسي هم نمي‌بيند كه دارد گريه مي‌كند، آن دیگر از كجا دارد مي‌آيد؟ برای ما گفتند چيست؟ برای خودشان گفته‌اند.

وقتي كه ما مي‌بينيم آقاي حداد مي‌فرمايد كه من وقتي كه نگاه به خودم مي‌كنم، الهي چون در تو مي‌نگرم از جمله تاجدارانم و تاج بر سر و چون بر خود مي‌نگرم از جمله ‌خاكسرانم و خاك بر سر. ايشان وقتي داشتند اين را مي‌خواندند می‌فرمودند: من وقتي نگاه به خودم مي‌كنم مي‌بينم همین است قضيه. ايشان مي‌فرمودند وقتي كه نگاه به عظمت و عزت او مي‌كنم من خودم را محو در آن عالم ربوبي مي‌بينم و عبارات ديگر، ولي وقتي كه نگاه به خودم مي‌كنم می‌بینم از شمر و يزيد بدتر هستم. چطور ممكن است يك شخصي یک همچنین حرفی را بزند؟ اين را من از ايشان شنيدم.