علم و جایگاه آن در وجود انسان

انسان تا وقتی اشرف است از انعام و از چهارپایان که جنبه انسانیت بر او حاکم باشد اگر جنبه انسانیت بر او حاکم نبود و فقط با چهارپایان در مشترکات شریک بود، خوردن، خوابیدن، اطفاء، شهوت کردن و مسکن و این ها، خب چه فرقی با حیوانات دارد؟ بَلْ هُمْ أَضَلُّ هم به خاطر این است که آن در مقام بهیمیت به یک حدّی می‌رسد که از حیوان هم پایین‌تر است، این بَلْ هُمْ أَضَلُّ این جهت در اینجاست. نکته در اینجا برگشتِ به علم است. یعنی انسان حقیقتش چیست؟ حقیقت انسان علم است البتّه خب این از نظر فلسفه و برهان فلسفی به یک مرحله‌ای انسان می‌رسد که عبارت از این است که حقیقتِ وجود علم است، خب حالا آن مراتب بالاست حالا ببینیم به آنجا هم می‌رسیم یا [نه؟] حالا که تا آنجا خیلی راه داریم تا برسیم. ببینیم تا آخر ماه رمضان می‌توانیم به آنجا خودمان را بکشانیم یا نه؟ این حقیقت و امتیازِ انسان با بقیه به چیست؟ به علم است.

اللهم صل علی محمد و آل محمد