معیار قرب و بعد انسانها به یکدیگر درعالم دنیا

بر این اساس پیغمبر اکرم آمدند و بین اصحاب عقد اُخوّت جاری کردند یعنی جدای از مسائل قوم و خویشی و رَحمیّت و اَنْساب، آمدند براساس یک مسئلۀ واقعی که عبارت است از انتساب مسئله به پروردگار، از انتساب قضیّه به دین، از انتساب مسئله به واقعیّت، از انتساب مسئله به اشتراک در مسیر، آمدند بر این اساس، اخوّت جاری کردند عمر را با ابوبکر برادر کردند، به، به، به، گفتند این فقط به درد این می‌خورد، این هم فقط به درد این می‌خورد. سلمان را با ابی‌ذر برادر کردند خودشان را با امیرالمؤمنین برادر کردند.¹ 

در جنگ اُحُد، عدّۀ زیادی [از اصحاب پیغمبر] کشته شدند از جمله افرادی که کشته شدند یکی پدر جابر بن عبداللّه انصاری بود، عبداللّه، پدر جابر در جنگ احد این کشته می‌شود این در زمان حیاتش با شوهر خواهرش بسیار رفیق بود، رفاقتش هم رفاقت الهی بود، حتی در بعد از اسلام این رفاقت بسیار شدید شده بود، وقتی که این‌ها از دنیا می‌روند حضرت فرمودند که ادفنوا هذین المتحابین فی الله کما کانوا متحابین فی الدنیا³ این دوتایی که هر دو در خدا دوستی آن‌ها استوار است این‌ها را دفن کنید فی قبرٍ واحد، در یک قبر دفن کنید. همان‌طوری که در این دنیا با هم بودند اینجا هم با هم بگذاریدشان. چرا؟ چون این ارزش دارد. اگر در دنیا اساس این محبّت براساس الهی نبود خب ارزش نداشت خُب پیغمبر نمی‌گفتند تو یک قبر واحد دفن کنید. پیغمبر که کارش کار عبث نیست، کار لغو که نیست.

حالا این اجمالی از قرابت و رفاقت و مصاحبت افراد است در اینجا برای اینکه ما به این مطلب برسیم که امام سجّاد علیه السّلام می‌فرماید: اَلْحَمدُللّهِ الَّذی اُنادیه کُلَّما شِئتُ لحاجتی.