خود محوری و احساس دوئیت داشتن سبب خلف رجاء

این همه ما داریم راجع به اینکه و لَکُم فِی القِصاصِ حیاةٌ یا أُولِی اَلالبابِ لعَلَّکُم تتَّقُون ....و إِن تَعفوا و تَصفَحوا و تَغفروا فإنَّ الله غَفور رَحیم¹ اگر شخصی بزند کسی را بکشد فلان بکند دستی را فلان بکند می‌توانید قصاص بکنید حیات جامعه، زندگی جامعه، رشد، نشاط ترّقی، صعود همه اینها مربوط به قصاص هست و امّا اگر عفو کنید چی است؟ بهتر است و اِنْ تَعْفُوا فَهُو خیرٌ لَکُم حالا اگر یه وقتی همین عفو سوء استفادۀ اون شخص می‌شود طرف می‌رود یکی دیگه را می‌کشد حالا که عفو می‌کنند دیگه پس ما مشغول بشویم ترتیبِ یکی رو دادیم و حالا هم ما رو عفو کردند حالا می‌رویم یکی دیگر را هم می‌کشیم خب عفومون می‌کنند دیگه، نه آقا جان! همچین دارش میزنند.....

مثل ابن ملْجَم دیگه قضیّۀ ابن ملجم خیلی عجیب بود! امیرالمؤمنین به امام حسن وصیّت کرد او را ببخش اگر ببخشی این اُولی است این فلان است، من اگر من زنده بودم قطعاً اینو می‌بخشم، اگر نه! شما فقط حق دارید یک ضربت به من زد یه ضربت هم بهش بزنید دیگه مُثْله‌اش نکنید چکار نکنید آتیشش نزنید اگر عفو کنید برای شما بهتر است امّا امام حسن علیه السّلام اصلاً چرا عفو نکرد؟ چون اگر عفو میکرد در اون شرایط، این ضَعْفِ برای امام حسن بود ضعف به حساب می‌آمد میگفتند که این حاکم مسلمین با توجّه به اینا، نتوانست دشمن پدرش را چکار بکند؟ قصاص بکند لذا حضرت بخاطر این قضیّه ابن ملجم را چکار ‌کرد؟ اعدامش کرد.

مهرالسّنّه هم همینطور است مهرالسّنّه بعنوان یک ارزش والا جزو مسائل و حقوق اسلامی در زندگی خانوادگی مطرح است این خب بحثش دامنه دار است منتهی من خواستم فقط نسبت به این قضیّه اشاره کنم تا اینکه موارد مشخص باشد و انسان در هر موردی نمی‌تواند یه حکم خاصّی را نسبت به همۀ جریانات سرایت بدهد.