ایثار و انفاق و آثار آن در نفس سالک

امام مجتبی علیه السّلام می‌فرماید: و آعمل لآخرتک کأنّک تموت غدا. می‌خوهی فردا بمیری. اینطور برای آخرت خودت کوشا باش. اینطور برای آخرت خودت [تلاش کن.] خب حالا خداوند متعال از ما طلب می‌کند. این کلام سیدالشهداء علیه السّلام را که رفقا تابلو کردند در چیز که به خاطر دارید که می‌فرماید، و اعلموا أنّ حوائج النّاس الیکم من نعم الله علیکم فلا تملَّوا النِعَمَ فَتَحُوزُوا (....) نِقَماً¹، حوائج مردم به شما از نعمتهای الهی است به شما. این که الآن می‌آید پیش شما تقاضای حاجت می‌کند، این از نعمتهای الهی است. از نعم ملالت پیدا نکنید. سستی نکنید. اگر این کار را بکنید نقم بر شما می‌اید. نقمت می‌اید. اینها مال چیست؟ اینها همین سؤالهای خداست استقراض خداست. خدا که استقراض می‌کند به این نحوه [است] حالا موقعی که او استقراض می‌کند ما چه هستیم؟ بخیل هستیم. این بخل مال چیست؟ این بخل مال اینست که ما به اهمیت مسأله و قضیه پی نمی‌بریم. مطلب برایمان شوخی است. مطلب برایمان پیش پا افتاده است. مطلب برایمان..... می‌دانیم نه این که ندانیم. درست نمی‌دانیم. درست نمی‌دانیم.

اگر رفقا یادشان باشد در عید فطر پارسال در ضمن آن خطبه‌ای که خوانده شد این مسأله همینطوری به زبان ما آمد، گفتم به رفقا، هیچ وقت شده از همدیگر التماس دعا کنید برای رفتن سر کار؟ آقا التماس دعا داریم. دعایت چیست؟ دعا کنید ما امروز برویم سر کار، برویم کار بکنیم، تا حالا کسی این کار را کرده؟ آقا التماس دعا، برای چه؟ که از سر کار من برگردم منزل. کجا می‌خواستی بروی؟ می‌خواستی بالای کوه بروی؟ آقا دعا کنید ما برویم دکان را امروز باز کنیم. آقا دعا بفرمایید امروز ما برویم مطب را باز کنیم. دعا بفرمایید امروز ما برویم برای زن و بچه غذا بخریم، آذوقه بخریم. نان بخریم. سبزی بخریم. چرا این کار را نمی‌کنیم؟ چون اینها را جزء ضروریات زندگی می‌دانیم. ضروری است. انسان منزل را ادراک کرده، دریافته. تحویل آذوقه و تهیه غذا به عنوان یک ضرورت برای او تحقق پیدا کرده. لذا دعا هم نمی‌گوید بکنید. دعا نمی‌گوید بکنید.