قابلیت رسیدن به لقاء اللَه برای همه انسان ها

حالا یک وقتی نه! از یک شخصی می‌ترسیم فرض کنید که حالا ما که از جناب.... نمی‌ترسیم، هی چراغ می‌دهیم، چراغ، چرا روشن نیست؟ می‌گوید مگر چشم نداری ببینی چراغ روشن است، می‌گوییم بله! به جای صد، پانصد هم این وات دارد برق می‌دهد، چرا؟ چون نیاز داریم. احتیاج داریم. چراغ صد هم پانصد می‌کنیم برایش، می‌گوییم نه آقا دارد پنج هزار وات هم برق می‌دهد چشمامون را هم زد، می‌گوید آهان احسنت این خوب است، این خوب است.

حضرت سجّاد که نیامده جلوی خدا این بازیها را در بیاورد، این کارها را که نمی‌خواهد بکند. واقعاً حضرت سجّاد دارد این حرفها را می‌زند نه به خاطر اینکه حالا جلوی خدا تواضع بکند، نه! حضرت سجّاد وجودش حقیقت محض است تواضع راه ندارد . 

[ولی ما] به خاطر مصالحی، به خاطر منافعی [قضایا را] جور دیگری جلوه می‌دهیم. غلط را دارید می‌بینید ولی می‌گوید سر سلطان به سلامت باد مملکت در امن و امان، همه دعاگوی حضرت ظلُّ اللَه هستند! بابا همه دارند به هم می‌ریزند داغون شدند! نخیر! سر سلطان به سلامت باد و فلان و این حرفها. در زمان سابق، شاه و این حرفها، این حرفها را می‌زدند، او هم خوش بود به اینکه بله مملکت امان و یک مرتبه دید اِ! تمام خانه‌ها شب دارد ازش اللَه اکبر می‌رود بالا. این مملکتی بود که می‌گویند امن و امان بود؟ بیچاره دیر فهمید. شاید اگر زود می‌فهمید کار به اینجاها کشیده نمی‌شد خلاصه این دور و بری‌ها می‌آیند دنیا و آخرت را از آدم می‌گیرندها! حواسمون باید باشد. این مسأله چیست؟ اینها همه‌اش تواضع است. ولی امام سجّاد علیه‌السّلام تواضع تو کارش نیست، امام سجّاد حقّ را می‌بیند. وجودش حقّ است. حقّ همین است که دارد می‌گوید نه اینکه بر سر تواضع است. حقّ همین است که حضرت دارد بیان می‌کند، دارد حقّ را می‌گوید، چون دارد حقّ را بیان می‌کند اشک هم از چشمهایش می‌آید. چون دارد حق را بیان می‌کند خودش هم این طور دستخوش انقلاب و تغییرات دارد قرار می‌گیرد اگر تواضع باشد تواضع که این حرفها را ندارد، مخلص سرکاریم . ما چاکرتان هستیم. فلان هم هستیم و این حرفها، خیلی خب چون حق را می‌بیند صعقه می‌زند و به حالت غش روی زمین می‌افتد چون حقّ را می‌بیند این گریه‌ها و فریادها و ناله‌ها دارد از او بلند می‌شود چون او دارد حقّ را می‌بیند حالا آن حقّ چه هست که دارد می‌بیند؟ گیر ما آنجاست. چه دارد می‌بیند که امام سجّاد دارد می‌گوید من این معاصی را انجام دادم؟ من اقبال بر معاصی کردم، چی دارد حضرت می‌بیند؟ آن چه را که او می‌بیند این انحصار تمام عالم وجود و تمام تعیّنات و تمام تقیّدات، انحصار به پروردگار را دارد می‌بیند که آنچه که در عالم وجود از موجودات از وجودات از آثار از صفات از ظهورات دارد تحقّق پیدا می‌کند همه مستند به اوست، مستند به این نیست. همه را دارد از او می‌بیند و درست هم می‌بیند واقعیّتش هم همین است.