قابلیت رسیدن به لقاء اللَه برای همه انسان ها

امام سجّاد علیه السّلام درست عکس این آقای پیرمرد. او دارد می‌گوید به فضل خدا گناه از من سر نمی‌زند. حضرت می‌فرماید اصلاً از من گناه سر می‌زند، دیدید یکی از ائمّه بردارد بگوید ما معصومیم؟ البتّه خب در مقام احتجاج امامت این حرفها را زدند باید هم بزنند امام باید خودش را به مردم نشان بدهد امّا بین خودش و بین خدا چه؟ خدایا ما امام هستیم! خدا هم می‌گوید اِ! چه شد؟ من تو را امام کردم حالا داری به من می‌گویی؟ حرفم را به من داری برمی‌گردانی؟ این امام جلوی مردم که می‌رسد می‌گوید “سَلونی قَبْلِ أَنْ تَفْقِدونی فإنّی بِطُرُقِ السَّماء أَعْلَمْ منکم بِطُرُقِ الاَرْضِ” تا روز قیامت از من بپرسید ـ امیرالمؤمنین می‌گوید، جوابتان را می‌دهم امّا وقتی که خودش می‌رود تو نخلستان با خدا دعا می‌کند همین حرفهای امام سجّاد را می‌زند چرا؟ اون را باید برای مردم بگوید چون می‌خواهد امامت خودش را ثابت کند. مردم منحرف نشوند امّا وقتی که خودش دارد با خدا خلوت می‌کند چی؟ آنجا حقیقت را می‌گوید، آن هم حقیقت است منتها دو ظهور مختلف دارد، اینجا می‌آید این حرف را می‌زند، می‌گوید خدایا من امامتم را از کجا آوردم؟ مگر تو ندادی؟ پس من کیستم؟ بدون امام. دو، دو تا چهار تا، خدایا این عبادتی که دارم الآن انجام می‌دهم توفیقش را کی داد؟ تو دادی اگر تو، توفیق نمی‌دادی من چه بودم؟ تو کاباره بودم! بله یا نه؟ عیب ندارد، مسأله‌ای نیست، ما بگوییم. امیرالمؤمنین ائمّه راضی هستند. خدایا این حجّی که الآن من دارم انجام می‌دهم با پای پیاده،امام مجتبی بیست و پنج حج با پای پیاده از مدینه انجام داد تا مکّه، کی دارد مرا می‌کشاند؟ جز تو کس دیگری هست؟ نه! اگر من حج نمی‌رفتم کجا می‌رفتم؟ سانفرانسیسکو، پا می‌شدم می‌رفتم آنجا، بله دیگر، مسافرت، مسافرت است؟ ٣ ساعت این می‌گیرد ٣ ساعت هم او می‌گیرد، آدم به جای اینکه این ور برود شروع می‌کند به آن وَر رفتن. خدایا این انفاقی که الآن من دارم می‌کنم تو این توفیق را دادی یا ندادی؟ توفیقش را تو دادی اگر تو توفیقش را نمی‌دادی من این پول را کجا صرف می‌کردم؟ در مسائل دیگر و معاصی دیگر. پس امام آنجا دارد راست می‌گوید اینجا هم راست می‌گوید، هر دواَش، هر دوش راست است.