قابلیت رسیدن به لقاء اللَه برای همه انسان ها

حالا یک وقت ممکن است در همین مسیر یک دفعه تنبّهی پیدا بشود برگردد. ممکن است دیگر برود، هی می‌رود هی راه باز می‌شود، هی می‌رود هی راه باز می‌شود، هی می‌رود هی راه باز می‌شود، تا به قعر آن دره سقوط می‌کند. هی راه باز می‌شود. دیگر در اینجا مسأله خیلی زیاد است یعنی من بخواهم راجع به این قضیّه یک ماه توضیح بدهم مطلب جا دارد، از مسائل از قضایا یا از کیفیّت انشعاب، چه قسمی، گاهی اوقات انسان می‌خواهد یک کاری انجام بدهد انگار احساس می‌کند دستهایش بسته است گاهی اوقات می‌خواهد یک عملی را انجام بدهد، اینها همه معلول چه مسائل گذشته است؟ اینها دیگر خیلی مفصّل است. دیگر وارد این مسائل نمی‌شویم. فقط همین قدر باید بدانیم که هر چه هست به خواست و به اراده و به نیّت ما برمی‌گردد. نیّت، نیّت صلاح باشد، از خدا این را بخواهیم چون نیّت را هم خدا باید توفیق بدهد دیگر، آن هم باید از ناحیۀ او بیاید، می‌گوییم خدایا حالا که تو خودت توفیق می‌دهی، نیّتش را هم تو بده، الاکرام بالاتمام، دیگر صلاح را خودت بده توفیق عمل را هم خودت بده رسیدن به مطلوب هم از خودت باشد همه چیز [را] خودت بده. اینجور که انسان واقعاً تفویض کند خدا هم راه را باز می‌کند.

چند شب پیش یک مسأله‌ای را ما نقل کردیم، بعد تذکّر داده شد که ظاهراً مسأله ناتمام مانده بود، راجع به کیفیّت ادعیۀ ائمّه و اولیای خدا، من دیدم که بله مسأله مثل اینکه همینطور است و آن مطلب تمام نشد که البتّه بی‌ارتباط هم با [این] مسألۀ امشب ما و این فقراتی که فعلاً در آن هستیم نیست. این ائمّه «علیهم السّلام» که این دعاها را دارند، امیرالمؤمنین و سایر ائمّه و بخصوص حضرت سجّاد در این دعای ابوحمزه که این مطالب را می‌فرمایند، خدایا همه از توست، خدایا خوبیها از توست، بدی‌ها از ماست، خدایا توفیق از توست خدایا گناه از ماست، من آن کسی هستم که برای عبادات و طاعات به مسامحه و مجامله گذرانده‌ام، سهل انگاری کردم، من آن کسی هستم که نسبت به تو ادبار کردم و تو اقبال کردی من آن کسی هستم که کذا، گناهان انجام دادم، من آن کسی هستم که....! فقراتی که حضرت در اینجا می‌فرمایند واقعاً فقرات، خیلی فقرات تکان دهنده‌ای است و دیشب عرض شد که می‌فرمایند: “أَنا الذی أعْطیْتُ علی المَعاصی الکبیرۀ الرشا”¹ در آن فقراتش که“أَنا الذی، أنا الذی” دارد.