تحقق رجاء حقیقی در سایه التزام و عمل به مبانی

یعنی این قدر یک شخصی در اراده و در تصمیم و عزم به امر خیر و صلاح این قدر مصمّم، که یک لحظه من تردید نکردم که باید بیایم، البته بعد می‌گفتند به ایشان گفتم آقا هنوز تازه مزّه‌ی مجالست و مصاحبت شما تازه زیر دندان ما آمده شما دارید ما را کجا می‌فرستید؟ که ایشان فرمودند دیگر تو هر جا بروی با منی و این مسائلی که خب خودتان هم خواندید دیگر، التفات می‌کنید! خب این نحوه اراده، این می‌شود چی؟ این می‌شود کسی که راجی است. کسی که امید دارد امید به رحمت خدا و امید این است خب حالا هرچه از این درجه ما بیاییم پایین‌تر، خدا می‌دهد نه اینکه ندهد ولی همان درجه، هر درجه که بیاییم پایین‌تر بالأخره می‌دهد حالا آن درجه‌ی صد نه! نود بالأخره نود می‌دهد هشتاد می‌دهد این‌طور نیستش که حتماً باید مسئله صد [باشد والّا اگر صد نباشد هیچ ندهد.]

[وقتی که انسان‌] چنین شخصی را دارد یک هم چنین ذاتی که در موضع اجابت هست چرا صد را نخواهد؟ خسران مال انسان است نه اینکه منع و بخل از آن طرف است آن طرف منع و بخلی ندارد می‌گوید آقا جان بفرمایید، آن که کنار دریا نشسته یک کاسه بردارد چقدر از آب دریا کم می‌شود؟ یک کاسه برداشت، می‌گوید آقا من در اینجا یک بشکه هم دارم به شما بدهم می‌گویم نه آقا! یک استکان بس است. یک استکان! یکی می‌آید می‌گوید یک لیوان بده آقا! یکی می‌آید یک کاسه بده یکی می‌آید یک بشکه بده هر کسی به مقتضای آن اراده و تصمیمش.

امیرالمؤمنین علیه‌السّلام در مناجات شعبانیه چه می‌گوید؟ «الهى أقمنى فى اهل ولایتک مقامَ موقع من رجا الزّیادة مِن محبّتک» خدایا مرا در موقعیتی بپا دار که امید به محبّت تو در او زائد باشد رجا الزّیادة امید زیادت به محبّت تو دارد، یعنی حضرت در آنجا دارد از خدا می‌خواهد که خدایا رجاء و موقعیت مرا در بالاترین موقعیت‌ها قرار بده، کسی که امید به زیادی محبّت به تو را دارد محبّت تو به او وقتی زیاد بشود عکس‌العملش چه می‌شود؟ عکس‌العملش این نزدیک می‌شود این تقرّب پیدا می‌کند.