کیفیت خواست صحیح انسان از خداوند متعال نسبت به اموردنیوی

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نبینا أبى‌القاسم مُحَمّدٍ

وعلى آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ‌

«و أعلم انّک للرّاجی بموضعٍ اجابةٍ و للملهوفین بمرصد اغاثه».

من می‌دانم که برای امیدواران به تو [، تو] در جایگاه و موقعیت پذیرش و قبولِ اجابت قرار داری و برای کسانی که یأس بر آن‌ها حاکم شده و دستشان از همه جا کوتاه شده، در جایگاه مساعدت و کمک و پذیرش قرار گرفتی.

راجع به حقیقت رجاء که واقعاً در رجاء سه اصل باید مدّ نظر قرار بگیرد اصل اول: اینکه مرجوّ انسان کیست؟ رجاء چیست؟ آیا رجاء از امور دنیوی است و یا اینکه از امور اخروی است؟

امیدهایی که انسان دارد این امیدها به دو قسم تقسیم می‌شوند: یا به صلاح دنیا و فساد آخرت یا به صلاح آخرت و گذران دنیا، حالا آن گذران دنیا به هر شکلی می‌خواهد باشد او هم قابل تقسیم است ولی علی کل حال تعبیر از مورد اول به صلاح دنیوی و عالم کثرات و عالم اهویه و هواهای نفسانی اطلاق می‌شود چون کسی که دنیا را بخواهد به ای نحوٍ کان و هیچ آخرت مدّ نظرش نباشد خب مشخص است که این شخص دنیا را به هر قیمتی می‌خواهد و برای او مسأله آخرت مهمّ نیست، برای او خرابی آخرت مطرح نیست او می‌خواهد به هر وسیله‌ای که شده است به دنیای خودش برسد حالا دنیا فقط آب و نان نیست.

دنیا عبارت است از: تعلقات و آنچه که نفس، توجّه تام به او دارد و جنبه‌ی باطن و معنا را در آن توجّه ملاحظه نمی‌کند، این یک تعریف خیال می‌کنم جامعی باشد و دافع، ممکن است یک شخص به آب و نان توجّه نداشته باشد، اصلًا برای او آب و نان مطرح نباشد فرض بکنید که غذا اصلًا نمی‌خورد تمام غذاهایش را با قرص و کپسول تأمین می‌کند الآن هست قرص‌هایی هست کپسول‌هایی هست یک دانه‌اش را انسان می‌خورد تا چند روز نیازی به ویتامین و کالری و سایر مایحتاج بدن ندارد و خب وقتی انسان یکی از این‌ها [را] بخورد حالا جلوی انسان بهترین غذا را هم بگذارند. خب انسان اشتها ندارد، اصلًا اشتهای انسان کور می‌شود.