اهمیت رجاء زیاد نسبت به خدا و پرهیزازیآس وناامیدی

رجاء انسان، این رجاء باید دید که برای چه مقصدی و برای چه مطلوبی این رجاء حاصل می‌شود؟ و شخص راجی در این رجائش به دنبال چه چیزی می‌گردد؟ خدای متعال در اینجا از یک طرف می‌گوید هر کس به دنبال ما بگردد خلاصه ما اجرش را ضایع نمی‌کنیم، هر کسی به دنبال ما بیاید و امید ما را داشته باشد ما هم خودمان را در اختیار او قرار می‌دهیم، اما نکته‌ای که در اینجا باید مورد توجّه قرار بگیرد آن نکته این است که بالاخره ما با توجّه به ضعفی که داریم و با توجّه به نقصانی که داریم ما چه کنیم؟ بالأخره ما ناقصیم، ما در مدرکات خودمان ضعف داریم، ما آن نیت خالصی که باید در حضور پروردگار آن نیت را تقدیم کنیم، آن نیت را نداریم. چه حالتی باید بر ما عارض بشود؟

آیا حالت یأس باید بر ما عارض بشود؟ حالا که ما یک هم‌چنین همّتی نداریم حالا که یک همچنینن قدرتی نداریم حالا که یک هم‌چنین امیدی که پاکان درگاه خدا این امید را داشتند و آن همّت‌ها را داشتند و آن رجاءها را داشتند حالا که ما نداریم پس بیاییم دیگر ول کنیم؟ پس بیاییم در منزل بشینیم؟ هی بنشینیم آیه یأس برای خودمان بخوانیم؟ هی بنشینیم بگوییم ای آقا کی رفته؟ کی رسیده؟ کی خلاصه این راه را رفته؟ کی به این مسائل دسترسی پیدا کرده است؟ این همه افراد آمدند این همه افراد چیز کردند. هان؟

یا اینکه نه، اگر از این طرف خدا گفته باید رجائت را نسبت به من تصحیح کنی از آن طرف هم گفته است که من غفور و رحیم هستم من خطای بندگان را می‌پوشانم، من نقص آن‌ها را جبران می‌کنم، اگر از این طرف حالت یأس بر ما عارض می‌شود چرا از آن طرف، نعمت‌ها و وعده‌های خدا را ندیده بگیریم؟ مگر خدا وعده نداده است؟ مگر نگفته‌ قُلْ يا عِبادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَه‌¹ ای بندگان من که ایمان آوردید از رحمت خدا مأیوس نشوید، چطور شد که شیطان که آیه یأس را بر ما می‌خواند ما کلام او را می‌گیریم ولی کلام خدا که‌ وسعت رحمته کل شى‌ء را ما نمی‌گیریم؟ چرا ما در ارتباط با راه خودمان همه‌اش این جنبه‌ی ضعف را باید مورد توجّه قرار بدهیم، اما آن جنبه‌ی تقویت را مورد نظر قرار [ندهیم؟]، شما یک مرضی دارید، مرضتان هم مرض بدی است. می‌روید پیش دکتر، یک دکتر فرض بکنید که خب فقط دو سه سال، چهار سال درس خوانده است و تا شما را می‌بیند، ای داد بیداد برو دیگر وصیتت را بکن، کارت تمام است، تا یک ماه دیگر مرخّص هستی، برو همین الآن، بله، نه هیچ فایده‌ای ندارد، ولی یک دکتری هست. تخصّص دارد، متخصّص در همین رشته، می‌آید می‌گوید، نه آقا! این مسئله قابل علاج است. این مسئله قابل چیز است، شما در ارتباط با این دو کدام طرف را ترجیح می‌دهید، اصلًا طبیعی است که انسان می‌آید و آن جنبه راجح را غلبه می‌دهد.