اهمیت حال نیاز و فقر دائمی درسالک

در مجلس عید نباید روضه خواند، در مجلس عید به مقتضای عید باید انسان اشعاری بخواند، ابتهاج بیاورد و بهجت بیاورد سرور بیاورد. در جلسات روضه خب بایستی که به مناسبت او انسان او را داشته باشد حالت ابتهال داشته باشد حالت بکاء داشته باشد امام زمان علیه‌السّلام هم می‌گویند نسبت به جدّشان، من گریه می‌کنم برای تو، آنقدر گریه می‌کنم که اگر اشک چشمم تمام شود فلان و این حرف‌ها، اما آیا امام زمان بیست و چهار ساعت دارند گریه می‌کنند برای جدّشان؟ اصلًا این خنده به لب امام زمان نمی‌آید؟ با افراد صحبت نمی‌کنند؟ در ارتباطشان فقط همین گریه است؟ نیست که این‌طور، در روز عید یک حالی ..... من یک وقتی در مشهد می‌خواستم صبحت کنم در مجلس مرحوم آقا، روز عید بود، روز سیزده رجب بود یا روز عیدی بود، لباسم یک لباس تیره‌ای بود، قبا تیره بود، عبای تیره بود، ایشان فرمودند فوراً برو لباست را عوض کن، لباس روشن بپوش بیا، این لباس مال روز روضه است نه مال روز عید است یعنی اینقدر این بزرگان مواظب بودند حتّی در رنگ لباس، که مناسب با امروز باید لباس چه باشد؟ باید لباس مناسب با امروز باشد و بخورد و بخواند. در روز روضه‌اش هم به جای خود، سنگ تمام، آن هم به جای خود. در مکتب عرفان هر چیزی در جای خودش باید قرار بگیرد، هر چیزی باید در موقعیت و در وضعیت خودش قرار بگیرد. این به نحو کلی که انسان باید این حال را داشته باشد.

اما یک مطلبی هم در اینجا هست امام سجّاد که نمی‌گویند همیشه ناله کن و همیشه ابتهال‌ وَ أَنَّ فِى اللَهفِ إِلَى جُودِک‌ وقتی می‌خواهم بیایم به طرفت، نکته اینجاست، آن موقعی که می‌خواهی بیایی بروی به طرف خدا، آن موقع با چه حالی باید به طرف خدا بروی؟ آن موقعی که حال تقاضا است، سینه‌ات را سپر کنی گردنت را راست کنی خدایا می‌خواهم بیایم از تو بگیرم. می‌گوید بیا بگیر، ها اینجوری؟ اینجوری که نمی‌دهد به کسی بابا، هر چیزی قانون دارد. یک کسی بلند شود بیاید در منزل‌ شما را بزند، یک فقیر، یک دست بیاندازد یقه‌تان را بگیرد یک مشت هم اینجوری بکند بگوید آقا صد تومان بده! شما هم یکی می‌زنی توی سرش می‌گویی آقا برو پی کارت، اینجوری که نمی‌آیند! آقا ندارم بیچاره‌ام، نمی‌دانم فلان نسخه‌ام چه شده است رفتم دکتر [پول‌] نسخه [را] ندارم یک کمکی بکن، حالا یک کمی کمک بکنید. اینجوری که نمی‌روند پیش او.