اهمیت حالت انکسار و خضوع عبد در برابر خداوند متعال

اسراری در این‌جا هست‌ها خیلی در اینجا مسائل هست که چطور آن عوالم دست به دست هم می‌دهند تا یک جریانی را به وجود بیاورند در اینجا، دیگر این بماند. ولی صحبت در این است که امام سجّاد می‌فرماید که بعد از این، خدایا فقط من آمدم بطرف تو و فقط تو را قصد کردم و فقط تو را طلب کردم و توّسل خودم را به دعای به سوی تو انجام دادم یعنی تو را در این مسئله جلو انداختم و غیر از تو هیچ کسی را من در مخیله و در ذهن خودم راه ندادم ولی همه‌ی این حرف‌ها با این تتمّه تمام می‌شود که‌ مِنْ غیرِ استحقاقٍ لِإِسْتِماعِک مِنّى.

من مستحق این نبودم که تو به حرف من گوش بدهی نه! من چه حقّی بر گردن تو داشتم؟ من چه حقی به گردن تو داشتم که تو بیایی به حرف من گوش بدهی؟ تو وقتت را بیایی برای من بگذاری؟ وقتی که یک شخص می‌خواهد به حرف کس دیگر گوش بدهد یا توجّه بکند طبعاً وقتی از خود را در اختیار او می‌گذارد گوش خودش را به مطالب او می‌سپارد یعنی آن شخص باید در یک وضیعتی باشد تا اینکه این شخص او را گوش بدهد حالا اگر یک شخصی باشد یک فردی باشد که این فرد، این اوّل جانی هست اوّل خلاف کار است اوّل فرض بکنید که .....، و حرفی به قول معروف برای گفتن ندارد می‌گوییم فلانی حرفی برای گفتن ندارد خب حالا آدم بیاید چه حرف این را گوش بدهد؟ چه بیاید وقتش را تَلَف بکند؟ اینکه حرفی برای گفتن ندارد چرا انسان بیاید وقت بگذارد؟ یک ساعت وقت بگذارد می‌گوید آقا این کار این کار این کار، خب همه‌اش خلاف است.

انسان چه حقی بر گردن خدا دارد که از خدا طلب این می‌کند بایست بیا اینجا حرف من را گوش بده در مقابل من باید پاسخ‌گو باشی، ما که اصل وجودمان از اوست و در وجود خود هیچ نداریم و صفر هستیم و ضد و نِدّی برای پروردگار معنا ندارد، دیگر در اینجا چه مسئله‌ایی وجود دارد؟ چه منتّی بر گردن خدا باید گذاشته بشود که خدا بیاید به این حرف‌ها و مطالب ما را به آن توجّه کند؟ حالا اگر خودش می‌خواهد توجّه کند بر اساس لطف خودش است چون خودش گفته نه چون ما از او توقّع داریم! مسئله یک طرفه هست‌ها یک وقت اشتباه نکنید خودمان را برای خدا لوس نکنیم خودش آمده گفته که من مطالب شما را می‌شنوم، خودش آمده گفته که‌ وَ قالَ رَبُّكمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكمْ إِنَّ الَّذِينَ يسْتَكبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ‌¹ خودش آمده گفته که‌ وَ إِذا سَأَلَك عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يرْشُدُونَ‌² خودش آمده گفته که‌ قُلْ يا عِبادِي الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَه إِنَّ اللَه يغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً³ این‌ها را خودش آمده گفته، ما نیامدیم به گردن خدا بگذاریم چرا ما بیاییم به گردن خدا بگذاریم؟ به خاطر اینکه اصل وجود ما از اوست ما در قبال او که هستیم که بیاییم عرض اندام بکنیم؟