اهمیت حالت انکسار و خضوع عبد در برابر خداوند متعال

محیی الدین در علامات ظهور و اوصاف حضرت عبارتی دارند ایشان می‌گوید که: وَ لَوْلا السَّیفَ‌ راجع به امام‌ لَافْتَى الْفُقَهآءُ بِقَتْلِه‌¹ که بعضی‌ها تعبیر می‌کنند و می‌گویند خب فقهای اهل تسنن هستند دیگر، اگر در دست او شمشیر نبود همین فقها فتوی به قتل می‌دادند.

مگر شریح قاضی فتوی به قتل امام حسین نداد²؟ شریح قاضی فتوا می‌آید به قتل امام حسین [می‌دهد!] شریح اول این‌طور نبود ها، شد! هی آمد پایین هی آمد پایین آمد پایین رفت در دستگاه‌ معاویه، در زمان امیرالمؤمنین قبول نکرد، در زمان عمر بود، امیرالمؤمنین خواست او را بردارد مردم صدایشان درآمد حضرت فرمود خب باشد!³ در دستگاه معاویه هم بود خب نان دولت را دارد می‌خورد نان معاویه را دارد می‌خورد آقا این‌ها اثر می‌کند هِی آمد پایین آمد پایین، پایین آمد تا رسید به یک جا قضیه‌ی امام حسین پیش آمد قضیه‌ی امام حسین یک تکانی خورد و یک چیز باقی بود و الّا می‌گفت باشد تا ابن زیاد می‌گفت می‌گفت بسیار خب ولی گفت نه باید بروم فکر کنم یک ذره‌ای مانده بود ته قضیه مانده بود امّا نیست کارش خیلی خراب بود شیطان هم آمد گولش زد و خلاصه مسئله‌اش تمام شد دیگر، این‌ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ‌ هی یواش یواش‌ مِنْ حَيثُ لا يعْلَمُونَ‌ مسئله‌ی استدراج مسئله‌ای است که انسان به هُبُوط می‌افتد ولی خودش نمی‌فهمد که دارد به هبُوط می‌افتد این خطر است و الّا اگر انسان بفهمد خب به فکر چاره برمی‌آید به فکر چاره برمی‌آید آدمی را که بیهوش می‌کنند تکه تکه‌اش هم که بکنند نمی‌فهمد ولی آدمی که زنده است تا یک چاقو بزنند می‌گوید آقا چه شده قضیه؟ چرا چاقو می‌زنی؟ چرا داری می‌زنی؟ دردش می‌گیرد. این در حال بیهوشی سقوط می‌کند در حال بیهوشی لذا حضرت می‌گویند مِن غَیرٍ استحقاقٍ لِاسْتِماعِک مِنّى‌ مَن استحقاق استماع ندارم حالا تو خودت می‌آیی و لطف می‌خواهی بکنی مطلب دیگر است.