اهمیّت خواست و طلب بندگی وعبودیت

حالا این مسئله‌ای که ما با خدا داریم این قضیّه‌اش چه جوری است؟ آیا ما با خدا قرارداد بستیم و شرط کردیم که خدایا ما می‌آییم به سمت تو ما حاجاتمان را می‌آوریم از تو می‌خواهیم تو هم باید انجام بدهی انجام ندهی خودت می‌دانی! این‌طوری بوده یا نه؟ معامله از یک طرف است ما باید هرچه داریم به سمت خدا ببریم اگر به سمت خدا نبریم کجا ببریم؟ خدا هیچ نیامده تعهدی امضاء کند که من می‌آیم و قرارداد را امضاء می‌کنم و هرچه شما گفتید انجام می‌دهم یک‌هم‌چنین چیزی وجود ندارد، اصلاً یک‌هم‌چنین چیزی نیست ما باید به سمت خدا برویم و به او رجوع کنیم ما باید در وجود خود این را بپذیریم که در معاملۀ ما با خدا، مسئله فقط یک طرف دارد ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلۡفُقَرَآءُ إِلَى ٱللَّهِۖ وَٱللَّهُ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ﴾¹ مردم فقر از طرف شماست نه از طرف من، احتیاج از طرف شماست نه از طرف من، می‌گویی نه! برو امتحان کن، هیچ ما اینجا رودرواسی² نداریم برو امتحان کن ﴿أَنتُمُ ٱلۡفُقَرَآءُ﴾ می‌گویند جملۀ اسمیّه است و دلالت بر ثبوت می‌کند شما هستید فقیر، در اینجا تأکید است، اول آورده ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ﴾ بعد دوباره ﴿أَنتُمُ﴾ آنها را مورد خطاب مجدد قرار داده ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ﴾ ای مردم شما فقیر الی الله هستید نه فقیر الی انفسکم نه فقیر الی امثالکم نه فقراء الی اشباهکم شما فقرا به اشباه و امثال خودتان نیستید فقراء الی الله هستید فقط فقیرید فقیر خدا.

چقدر خوب است انسان فقیر خدا باشد چقدر خوب است انسان بداند که مولایش خداست چقدر خوب است چقدر خوب است انسان در توجّهاتش، افراد را غیر از خدا راه ندهد رفیق را در ارتباطاتش راه ندهد برادرش را راه ندهد خواهرش را راه ندهد قوم و خویشش را راه ندهد دوستش را راه ندهد پارتی را راه ندهد روابط را راه ندهد اینها را در ارتباطات راه ندهد آنکه فقط تو دلش هست خداست...