رسیدن به قرب خداوند متعال امری اکتسابی یا خدادادی؟

در هر مسئله‌ای در هر قضاوتی در هر چیزی هر جا حق، پیغمبر فرمودند، حق به نحو مطلق‌ علىّ مع الحق و الحق مع على‌¹ هر جا حق است شما جای پای علی را آنجا ببین، بی‌برو برگرد و هر جا ناحق است شما جای پای عمر را در آنجا ببین. از آن طرف هم امیرالمؤمنین دریای نور و درست این معنا معنای چه است؟ معنای تبرّی.

تبری یعنی این، آمدن و کف زدن و دست زدن و نمی‌دانم هلهله کشیدن و نمی‌دانم .... خُب این‌ها برای عوام خوب است مردم این‌ها چیز می‌کنند. اما علی کل حال اگر هم قرار بر این است که خُب در بعضی از اوقات دیگر اضطراراً چاره‌ای نیست باید رعایت موازین بشود انسان حکایات آموزنده بگوید فکاهی بگوید اما نه اینکه هر حرفی را بخواهد بزند هر کاری را بخواهد بکند به اسم اینکه مجلس مجلس تبرّی است حضرت زهرا خوشحال می‌شود و چه می‌شود و فلان و این حرف‌ها نه مطلب به این کیفیت نیست.

خُب اینجا خدا می‌فرماید که: وقولک حقٌّ و وعدک صدقٌ‌ صحبت در این بود که آن کسی که در این دنیا می‌آید چه ارتباطی باید با خدا داشته باشد؟ چه ارتباطی؟ هر شخصی که در این دنیا می‌آید یک‌ مرتبه از مراتب کمال، خدا برای او در نظر گرفته است هر کسی یک سعه‌ای دارد هر کسی یک طاقتی دارد هر که یک تحملی دارد.

و این‌طور هم نیست که خلاصه یک عده انتخاب شدند و یک عده چه شدند و فلان، این حرف‌ها نیست. اگر هم می‌بینیم در جایی بعضی از بزرگان مطلبی در این زمینه بیان کردند منظورشان چیز دیگر است‌² که در حوصله‌ی این مجلس نمی‌گنجد، نه، لُبّ قضیه را من دارم می‌گویم؛ آن کسی را که خدا نیت هدایت و راه‌یابی در او انداخته است معلوم می‌شود که دست او را گرفته است و الّا نمی‌انداخت.