جایگاه و ارزش مطالب و مجالس اولیای الهی

اصلاً به اعتقاد من باید ما این دعای ابی‌حمزه را مطالعه کنیم! یعنی اختصاص به ماه رمضان ندارد. مثلاً در طول سال [بخوانیم]. همان‌طوری‌که مرحوم آقا و بزرگان می‌فرمودند: «رفقا حدیث عنوان بصری را هفته‌ای یکی‌دو مرتبه مطالعه کنند!» الآن من از رفقا سؤال می‌کنم: حدیث عنوان بصری را چند دفعه تا حالا مطالعه کرده‌اید؟ البتّه خود من هم همین‌طور جزء آن هستم، من که مطالعه نکردم؛ من حدوداً هفته‌ای یک مرتبه مطالعه می‌کنم ولی هفته‌ای دو مرتبه نه، درحالی‌که ایشان می‌فرمودند: «ما در نجف که بودیم هفته‌ای دو مرتبه مطالعه می‌کردیم

آن عنوان بصری‌ای را که نوشتند و در کتابچۀ نازکشان است، الآن [در طبقۀ] بالا نزد من است؛ زمانی که در نجف بودند یک کتابچۀ نازک (حدیث عنوان بصری) در جیب خود گذاشته بودند، می‌گفتند که من [آن را] مطالعه می‌کنم. با مرکّب و خودنویس آبی‌رنگ، نوشته بودند.

این بی‌جهت نیست. یعنی واقعاً وقتی که انسان این مطالب را [می‌بیند شگفت‌زده می‌شود]، یعنی عجیب است دیگر! اگر ما الآن بخواهیم دستورالعملی برای رفتار و حرکات خودمان پیدا کنیم، چه‌کار کنیم؟ برویم روح‌القوانین مونتسکیو¹ را مطالعه کنیم؟ چه چیزی مطالعه کنیم؟ شما کدام مطلبی بالاتر از این دعای ابی‌حمزه می‌توانید پیدا بکنید که بیاورید و جلویتان بگذارید و ببینید امام در اینجا چه فرموده است؟ حالات ما چطور است؟ ارتباط خدا با ما چطور است؟ نقائص ما چطوری است؟ توقعی که خدا در اینجا از ما دارد چیست؟ حضرت در اینجا چه راهی برای درمان و مداوا پیشنهاد می‌کند؟ این عجیب است دیگر! اینکه همۀ بزرگان این مطالب را می‌خواندند بیخود نبوده است دیگر، به آنها عمل می‌کردند، تا اینکه به آن مقام و مرتبه رسیدند.

علی‌کل‌حال، خداوند و پروردگار در ارتباط با بندگانش، به‌خصوص در مرتبۀ بالا با آن بندگان، حالتِ استمرار دارد و این مطلب را انسان باید درک کند! ان‌شاءاللَه فرداشب اگر خداوند توفیق بدهد خدمت رفقا عرض خواهم کرد که انسان چطور باید از این فرصت‌هایی که خدا برای او پیش می‌آورد، استفاده کند و چطور نباید این فرصت‌ها او را به اشتباه بیندازد! خیلی مهم است؛ از یک طرف این فرصت‌ها، این «تحنّنِ رأفت»‌ها، اینها که برای انسان پیدا می‌شود، انسان سریع بگیرد و نگذارد فرار کنند و از طرف دیگر مبادا اینها موجب گول‌خوردن و غَرّه‌شدن و اغفالِ نفس بشود و آن اثر واقعی و حقیقی خودش را نگذارد! بلکه خدای‌ناکرده اثر خِلاف بر نفس بگذارد. ان‌شاءاللَه تا فرصت و مجال دیگر.