نظرلطف و رحمت پروردگار متعال نسبت به همه بندگان

وقتی که امام می‌آید در آن مجلس شما می‌بینید تا یک حرفی می‌زند، او جواب آن را می‌دهد این حرف می‌زند جواب دوّم را می‌دهد، حرف سوم را می‌زند شروع می‌کند به خطبه خواندن به نحوی که اصلاً به هیچ‌وجه من‌الوجوه نمی‌تواند غلبه کند. بلند می‌شود می‌رود در بالای منبر، خطیب می‌رود خطبه بخواند، در روز جمعه، امام سجّاد نشسته است همین که شروع می‌کند به خطبه خواندن و از یزید و معاویه و اینها تعریف کردن حضرت می‌گوید اجازه می‌دهید من بروم روی این چوبها [و] چند کلمه‌ایی [صحبت کنم؟] حضرت می‌رود در آنجا و دودمان بنی‌امیّه را همه را به قعر چاه می‌فرستد. این چیست؟ این آن عظمت الهی است که تجلّی می‌کند در وجود حضرت، در همانجا نَوَّهَتَ بِاسمِی بوجود می‌آید. در آنجا امام سجّاد اسمش بالا می‌رود آنها می‌خواهند این اسم را زمین بزنند در همین موقعیّت موجب می‌شود که اسم امام سجّاد می‌رود بالا، همه با همدیگر می‌گویند این کیست؟ این چه شخصی است؟ این چه شخصیّتی است؟ این چه وضعیتی است؟ این چه می‌شود؟ این را خدا پیش می‌آورد دیگر. خدا اینطور مبدِّل است و متبدّل می‌کند این اوضاع را به نحوی که، آنچه را که آنها می‌خواستند بیاورند و بکوبند و له کنند و ذلّت ببخشند، یکدفعه تبدیل به عظمت می‌شود. تبدیل به رفعت می‌شود، تبدیل به مقام می‌شود، به طوری که ذلیل می‌شود خوار می‌شود می‌گوید که مؤذن بیاید اللَه اکبر بگوید و مردم می‌شورند و بلند می‌شود می‌رود در قصر خود، اصلاً نماز هم نمی‌خواند، اصلاً بلند می‌شود یکی را به جای خود می‌نشاند. چه کسی این کارها را انجام می‌دهد؟ این کارها را خدا دارد انجا می‌دهد دیگر.

اما نکته‌ایی که در اینجا هست آن نکته این است که حضرت سجّاد در اینجا می‌خواهد بفرماید خدایا آن اسمی را که از من بلند کردی، آن اسم را تو انجام دادی، کار آن را تو کردی من نکردم. و اگر قرار بر این باشد که مسأله به تو متسِب باشد، دیگر چه اشکالی دارد؟ دیگر چه اشکال دارد؟ مهم اینجاست که انسان این رفعتِ اسم را از خود نبیند، این خطر است. خدای نکرده اگر انسان بیاید و از خود ببیند و احساس کند که توجهی که مردم به او دارند از ناحیۀ اوست خطر برای او در آنجا پیش آمده است و إلاّ صِرف توجه یک مسأله‌ایی است که خدا پیش می‌آورد و اشکالی ندارد. امام سجّاد علیه السّلام در یکی از ادعیه که ظاهراً مربوط به ایام حجّ و آن موقع‌ها است تا آنجایی که در نظر دارم، در آنجا حضرت می‌فرماید وَ رفَعنی مَعَ هَوانِ قَومٍ آخرین. ـ البته دقیق نمی‌دانم حالا رفقا مراجعه کنند ـ خدایا مرا بالا ببر در صورتی که افراد دیگر را پایین می‌آوری. یعنی وقتی که انسان می‌خواهد از خداوند تقاضا کند، چرا تقاضا کند خدایا مرا پایین بیاور؟ در سر من بزن؟ مرا پست کن؟ در میان مردم مرا پست کن؟ چرا؟ چرا این کار را بکند؟ بگوید خدایا مرا بالا بیاور و این بالا آوردن را موجب رحمت و برکت و افاضه و استفاضۀ مردم قرار بده، و برای خود من، نه اینکه موجب گمراهی من قرار بده.