شهرت و تأثیر تکوینی افعال و کردار انسان

أعوذُ باللَه منَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بسم اللَه الرَّحمنِ الرّحیم

و صلّی اللَه علی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم محمد

و علی آله الطّیبین الطّاهرین

و اللعنة علی أعدائِهِم أجمَعینَ الی یوم الدین

[امام سجاد علیه السّلام در دعای ابوحمزه عرضه می‌دارند:]

إلَهی ربَّیتَنی فی نِعَمِک و إحسانِک صغیرًا و نَوَّهتَ بِاسمی کبیرًا

«پروردگارا! تو مرا در نعمت‌های خود و احسان خود در صِغَر سنم پروراندی و نام مرا به نیکی در کِبَر سن بلند گردانیدی.»

کیفیت مواجهۀ با معروفیت و مشهوریت دیگران

دیشب خدمت رفقا و دوستان عرض شد که خدای متعال، اوست که انسان را مشهور و معروف می‌گرداند و در بین افراد مشخص و متعیّن قرار می‌دهد. و انسان نباید از اینکه احساس کند یک فرد که معروف و مشهور شده، تخیلی و تفکری و خطوری داشته باشد؛ زیرا صرفِ این معروفیت و مشهوریت مسئله‌ای نیست که انسان بر آن غبطه بخورد و آن را به دغدغۀ فکری درآورد و راه او را نسبت به مطالب ببندد. برای انسان مهم این است که عمل به تکلیف کند و آنچه را خدای متعال برعهدۀ او قرار داده است، انجام بدهد؛ چه در میان مردم معروف باشد یا نباشد، چه آوازه و صیتِ او منتشر گردد یا نگردد.

تأثیر ستارالعیوب‌بودن خداوند در شهرت انسان

عرض شد که دو سه مسئله در اینجا می‌تواند مورد توجه قرار بگیرد. مسئلۀ اول: حضرت می‌فرماید: «نَوَّهتَ بِاسمی کبیرًا؛ تو اسم مرا به نیکویی معروف گردانیدی.»؛ یعنی خدای متعال می‌آید و شخصی را مورد توجه افراد قرار می‌دهد و نام او را به نیکویی می‌برند. درحالتی‌که ممکن است آن شخص عیوب و نقایصی داشته باشد اما خدای متعال به آن عیوب و نقایص توجهی نمی‌کند، و اسم او را معروف و مشهور می‌گرداند و مردم از او به نیکی و خوبی یاد می‌کنند.

مطلب اولی که در اینجا به نظر می‌رسد این است: یکی از اوصاف پروردگار صفت «ستارالعیوب» بودن است. خداوند متعال ستارالعیوب است و این بسیار مسئلۀ مهمی است که چطور این صفت در این عالم اثرات و تأثیرهایی دارد.