اهمیت تحصیل علم همراه با تهذیب نفس و مراقبه

پس بنابراین آنچه که مایز بین اعتبار و بین حقیقت است چیست؟ او عبارت از این است که نفس در چه مقامی دارد این مطالب را بیان می‌کند؟ همین است. در چه مقامی نفس دارد این مسائل را می‌گوید؟ اگر من بیایم دعای ابوحمزه را برای رفقا توضیح بدهم و منظورم این باشد که مجلسی را بگردانیم و شبهای ماه رمضانی را بگذرانیم و یک انس و الفتی داشته باشیم بالأخره اوقاتمان خالی نباشد نگویند آقا فرض بکنید که نگفت. نگویند فرض بکنید که بدون حظ بیشتر این مجالس سپری شد، به این خاطر بیایم بگویم، این می‌شود تئاتر، تئاتر است. شرح دعای ابوحمزه است ولی هنرپیشگی است، به آن می‌گویند تئاتر، هیچی شوخی هم نداریم. چرا؟ چون امام سجاد در وقتی که این دعا را دارد می‌کند با خدا، آن هم دارد تئاتر بازی می‌کند؟ یا آن دارد واقع را می‌گوید؟ امام سجاد که دیگر هنرپیشه نیست. امام سجاد دارد ربط صد در صد عبودیّت خود را با خدا در ضمن این دعا دارد برقرار می‌کند. نه امام سجاد نگاه می‌کند کسی این دعایش را بشنود، این دعا را حضرت چه وقتها می‌کرد؟ شبهای ماه رمضان، کسی نمی‌شنید، خودش بود دیگر. بعد آمدند نوشتند این دعاها را، همین بود دیگر. حضرت این دعاها را هر شب ماه رمضان می‌‌خواندند. حالا ما زورمان می‌آید دو صفحه‌اش را شب بخوانیم. حضرت در آنجا اصحاب را جمع می‌کرد توی مسجد مدینه‌ای، مثل ما که حالا رفقا آمدند، شما هم بیایید جمع بشوید بله! بالأخره اوقات ما به بطالت نگذرد. بالأخره یک چیزی گیرمان بیاید و اینها. نگویند این امام شده و هیچ کار هم انجام نمی‌دهد! حالا یک دعا هم نمی‌خواند برای افراد، پس این چی چی است؟ این چه امامی است؟ این چه؟ نه آقا! این حرفها نبود. امام سجاد دنبال این حرفها نبود. امام سجاد دارد ارتباط خودش را با خدا بیان می‌کند، و بعد به نحوی عمل می‌کند که اینها به دست ما برسد.