معرفت ذات پروردگار در کلام امام سجاد (علیه السلام)

جایگاه شاگرد امام صادق علیه‌السلام در قیامت

یکی را می‌آورند، می‌گوید: خدایا من عمرم را فقط صرف تو کردم. آن وقت خدا می‌گوید اصلاً بهشت من گنجایش تو را ندارد. تو باید پیش من بیایی. این اولیاء اینجا می‌روند. این رفقای ما که به درس طلبگی مشغولند قدر خودشان را بدانند، مفت از دست ندهند! شماها شاگرد امام صادق هستید. یعنی چه؟ یعنی آن دنیا امام صادق شما را بغل خودش می‌برد. امام صادق کجاست؟ در بهشت نیست. امام صادق در بهشت نمی‌گنجد. شاگرد امام صادق بغل امام صادق می‌رود. بقیّۀ افراد هم جاهای مختلف دارند. یکی می‌رود پیش پاستور و یکی می‌رود ـ نمی‌دانم ـ پیش کُخ و یکی می‌رود پیش ادیسون و یکی پیش همین‌ مکتشفین و از این چیزها می‌رود. هر کسی جای خودش را دارد. البته مرتبۀ سعه همان است این که من عرض کردم از نظر ایمان، نه‌اینکه در بهشت نیستند، در بهشت هستند، منتهی مراتب‌شان پایین است وإلاّ آنها که معلوم نیست که اصلاً در بهشت جایشان باشد. خدا بهتر می‌داند.

ولی آن کسی که شاگرد امام صادق هست، یعنی چه؟! یعنی دارد می‌گوید: من پا به دنیا زدم بیست و چهار ساعتم را گذاشتم وقف امام صادق کردم. درست شد؟! امام صادق هم حکومت آن دنیا، دست او است. آن جا ادیسون و مدیسون و روبرت کخ و پاستور و اینها، آنجا دیگر این حرف‌ها نیستند. آنها کلاهشان پس معرکه است. آنجا حکومت دست امام صادق و امام باقر و امام مجتبی و امام عسگری و امام زمان و اینهاست. لذا باید قدر بدانیم، وضعیت خودمان را قدر بدانیم و بدانیم که خدا چه توفیقی به ما داده و به خیلی‌ها نداده که با این همه خیالات و این‌طرف و آن‌طرف و چیزها و رنگارنگ‌ها و بزک‌ها و آجیل‌ها و پفک‌هایی که این طرف و آنطرف است، خدا آمده ما را در راهی قرار داده که امام صادق دارد به شیعیانش می‌گوید بیائید این راه را انتخاب کنید، مفت و مجان آمده گفته بفرما، بفرمایید.