جایگاه نماز در مکتب اولیاء الهی

چون معرفتش ، معرفت در توهمات است و این که دیگر معرفت به علل کلّی ندارد ، این که دیگر اشیاء را از عالم بالا نمی بیند. این که دیگر حقایق را متأثر از مؤثر واقعی و حقیقی مشاهده نمی کند. لذا همش در اضطراب و تشویش است ، می گوید مرگ پل است ولی مطلب به جانش ننشسته تا یک شب سرش درد می گیرد و بگویند عکسی که از شما برداشتیم یک مسألۀ خطرناک است! می افتد و می میرد! آقا این قضیه ای که برای شما پیش آمده دو ماه دیگر بیشتر مهلت نیست! قبل از دو ماه سر دو هفته دق می کند و می میرد! همین که از مرگ صحبت می‌کرد همین که تا به حال برای مردم خوب شعر می گفت! گفت تو که خوب بیل می زنی چرا باغچه ات را خوب بیل نمی زنی؟ اول برو به داد نفس خودت برس اول برو ببین چقدر باور کردی این مطالبی را که داری می گویی؟ می خواهی وقت مردم را یک ساعت بگیری یا می خواهی بین خودت و نفس خودت رفع تکلیف کنی؟ کسی که به عالم اسباب و مسببات معتقد است، کسی که همۀ مسائل را از بالا می بیند، آن شخصی که دلش به روی مسائل کلّی باز شده است، آن کسی که نور وجود را در همۀ‌اشیاء به طور ساری می بیند و اراده و مشیّت حق را قاهر فوق کلّ‌ شیء احساس می کند، او حال و هوای دیگری دارد. اگر به او بگویند دو ماه دیگر می میری می گوید ای بابا دو ماه دیگر! می گفتی فردا پس فردا، باید دو ماه صبر کنیم!

امیرالمؤمنین در وصف متقین می فرماید: اگر آن آمد و مدتی را که خدا برای اینها در پرونده شان نوشته، نبود یک لحظه نمی ماندند! بمانند که چه؟ مرحوم آقای انصاری به رفقایشان می گفتند چیه که اینهمه برای ما دعا می کنید؟ این دنیا غیر از گرفتاری مگر برای ما چه دارد؟ چرا اینقدر دعا می کنید؟ چرا اینقدر نذر می کنید و می خواهید به تأخیر بیفتد؟ گیرم که دو روز بیشتر در دنیا بودیم...، اینها اولیای الهی بودند و همان هایی بودند که از دید خیلی از افراد، منحرف قلمداد می شدند! خارج از اسلام اینها را معرفی می کردند! نعوذ باللَه! خارج از اسلام و منحرف و افراد...! پناه بر خدا! واقعا مطالب شرم آوری ما می شنیدیم در آن زمان که الان قادر بر بیانش نیستیم.