جایگاه نماز در مکتب اولیاء الهی

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

و صلَّی‌ اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم مُحَمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ 

معرفتی یا مولای دلیلی علیک و حبی لک شفیعی الیک و أنا واثق من دلیل بدلالتک و ساکن من شفیعی الی ‌شفاعتک.

معرفت من ای مولای من، راهنمای من است به سمت تو و محبت من به تو شفیع من به سوی توست و من اطمینان خاطر دارم که این راهنما در دلالتش نقصانی ندارد و خاطری آسوده دارم که شفیع من در شفاعتش مرا مورد شفاعت در نزد تو قرار می دهد.

عرض شد در مسألة‌ معرفت مطلب باید به نحوی باشد که در هر شناختی راه به سوی آن شناخته شده، آن راه، راه تمامی باشد. نمی شود انسان مقصدی را مورد نظر قرار بدهد در حالی که راه دیگری را می پیماید و به مسیر دیگری می رود. اگر انسان التزام به مقصدی داشت طبعا باید به لوازم آن مقصد و مسیر نیز التزام داشته باشد و اگر التزام و باور نداشت حسابش فرق می کند و مطلب جداست. آنهایی که می‌گویند انسان به لقاء‌پروردگار نمی رسد حالا نماز شب هم نخواندند نخواندند، مهم نیست. امام عسکریعلیه السلام می‌فرماید لیس منا من ترک صلاة اللیل¹ کسی که نماز شب را ترک کند از ما نیست. خب حضرت در اینجا مطلب را تمام کردند و بیان کردند. آن کسی که قائل به لقاء خدا نیست فقط به اتیان ظواهر احکام و تکالیف اکتفا می کند. حالا بیاید برای خودش برنامه ای قرار بدهد دستوری قرار بدهد استادی را بگزیند مسیر خاصی را برای پیمودن مقصد در نظر بگیرد هیچ احتیاجی به این حرفها ندارد و فقط سر وقت نمازش را بخواند متطهراً، همین قدر در ادای الفاظ و عبارات اشتباه نداشته باشد و شکیّاتش درست باشد ، نسبت به مسائل شرعی تا حدودی اطلاع و آشنایی داشته باشد، همین مقدار برای مقصد او کفایت می کند، نه بیشتر. اما آن کسی که به مقصد مهم و بالایی باور دارد، دیگر عذر او پذیرفته نیست. آن کسی که قائل به لقاء الهی هست و خودش در مباحث علمی و احتجاجات و خطابه ها بر این مطلب دلیل می آورد و احتجاج می کند دیگر این شخص اگر به لوازم این مقصد پایبند نباشد مسأله مشکل می شود.