مراتب فیض امام علیه السلام نسبت به افراد

ایشان آمد، با خیلی ها هم ارتباط داشت و با بعضی از اهل علم ارتباط داشت ، خودش به من گفت که آقا اینها همه خوب هستند ولی پدر شما یک چیز دیگر است، خود این، این حرف را می زند ولی می‌رود پشت سر او نماز می خواند، این ایراد کار کجاست؟ شما که معترفی بر اینکه پدر شما یک چیز دیگر است چرا در آنجا نماز می خوانی و ارادت به خرج می دهی و پای منبر و نماز و جلسة‌او می نشینی و با او رفت و آمد داری؟ چرا اینور نمی آیی؟ رفقا باید بدانند ایراد و... اشکال کجاست؟ این را من می خواهم بگویم. چطور می شود انسان نسبت به یک مطلب اقرار کند و نه تنها این مطلب را به من گفت به خیلی ها هم گفته و نه اینکه بخواهد جلوی ما بگوید، ایراد این است که ما نمی خواهیم یعنی ما، افراد، در مقام توجّه و در مقام تسلیم نسبت به مراتب مختلف قضیه ، بالاخره قضیه مراتب مختلفی دارد، یکی خلاصه یک جور است، یکی یک قسم دیگر است، صحبت‌های یکی یک قسم است و صحبت های یکی یک جور دیگر است و رفت و آمد و ارتباط و ارشاد و هدایت افراد مختلف است. با وجود اینکه ما اقرار و اعتراف می کنیم و می گوییم ولی در عین حال می رویم آنطرف ، این برای چیست؟

برای اینکه مسألة باور ، باور قلبی که آن کشش خاصّ و آن چسبندگی لازم حرکت ، آن چسبندگی و آن کشش در این وجود ندارد. آن یک نحوۀ دیگر چسبندگی وجود دارد گرچه در مقام فهم و فکر و قضاوت ، قضاوتش درست است ، در حدّ خودش درست است حالا خیلی مطالب را از این بزرگ نفهمیده ، خب نفهمیده ولی این مقدار را فهمیده که خلوص این با خلوص اینی که پشت سرش نماز می خواند فرق می کند ، اینقدر را که فهمیده ، صدق این، بالاخره کارها را می بیند چطور وقتی من نیم ساعت با یک نفر نشستم در آن موقع فهمیدم که طرف ظاهر و باطنش چطور است، اما اینکه ده سال است دارد رفت و آمد می کند در سفر و حضر و مسجد و بالای منبر و پایین منبر است از ته و توی قضیه سر در نمی آورد؟ هر که باشد می فهمد . ولتعرفنهم فی لحن القول، شما مردم را از کیفیت حرفی که می زنند تشخیص می دهید . راست می گوید یا دروغ؟ دارد بازی در می آورد و تئاتر یا واقع را می گوید؟ >ولتعرفنهم فی لحن القول< یا >تعرف المجرمون بسیماهم< چهره حکایت می کند که اصلاً این وضعیت، وضعیت خود آرایی است نه خدا آرایی، وضعیت نشان می دهد، قیافه نشان می دهد ، صحبت نشان می دهد، نحوة عمل نشان می دهد.